EXPEDICION GEOGRAFICA A ARGENTINA

WERNISAŻ

2010-02-13T07:15:00.004-03:00

Sedercznie zapraszam na wernisaż wystawy fotograficznej (powiększonej w stosunku do poprzedniej), który odbędzie się w piątek, 19.02 o godz 17.30 w Centralnej Bibliotece Rolniczej przy ul Krakowskie Przedmieście 66 (obok kościoła św. Anny)

P.S. Będzie księga odwiedzin, zachęcam do wpisywania sie :))

WYSTAWA FOTO

2010-02-02T10:27:00.003-03:00

W Muzeum Geologicznym przy ul. Wiśniowej wisi juz moja wystawa, 20 zdjec z Argentyny. Potrwa do 15.02. Potem planuje przeniesienie do Centralnej Biblioteki Rolniczej gdzie prawdopodobnie 18.02 odbedzie sie wernisaz.

Zapraszam serdecznie!!!

mocny start po wakacjach

2009-11-05T09:23:00.005-03:00

Prelekcja w Polskim Towarzystwie Geograficznym 17.11.2009 o godz 18.15 , sala 115, budynek Wydziału Geografii i Studiów Regionalnych
"W podrózy za winem czyli rzecz o enoturystyce w Argentynie"
Serdecznie Zapraszam!

2009-05-27T10:57:00.007-03:00

g.18:00, Kawiarnia Bílý Koníček, "Argentyna nieznana"- pokaz slajdów (Anna Pogłód)

Pełen program Festiwalu oraz zapisy na warsztaty na: www.uw.aiesec.pl/100kultur

napisali o pokazie...

2009-05-22T17:29:00.004-03:00

http://www.redakcjapdf.pl/index.php?o=page,602

2009-05-12T15:21:00.002-03:00

PROGRAM POKAZOW SLAJDOW

2009-05-04T17:56:00.004-03:00

Uwaga! mała zmiana miejsca pokazu w środe!!

18.05 - PŁOCK, Dom Kultury Darmstadt, godz.18

19.05 - WARSZAWA, Centralna Biblioteka Rolnicza (ul. Krakowskie Przedmieście 66), godz. 18.oo

20.05 - WARSZAWA, Auditorium Maximum, Campus Główny UW, godz. 20:15

31.05 - WARSZAWA, Muzeum Etnograficzne, w ramach festiwalu "100 kultur, 1 miasto"

Zapraszamy serdecznie!!!

P.S. A propos pokazow...26.06 bede tanczyc z moja grupa reggaetonowa na Imprezie Tanecznej Riviery :)

PASION DE BUENA VISTA W WARSZAWIE

2009-04-21T19:06:00.004-03:00

Dzis w nocy moja dusza i cialo znow na chwile przeniosly sie w goracy klimat Ameryki Lacinskiej...Wszystko za sprawa cudownej, kubanskiej grupy Pasion de Buena Vista, ktora wprowadzila w szalony trans cala Sale Kongresowa. Atmosfera byla tak goraca, ze w pewnym momencie, wyladowalysmy z Malgosia z najbardziej oddalonych miejsc na balkonach, pod sama scena...A zaraz potem NA niej...Panowie ochroniarze na prozno probowali nas usadzic, bo tez jak mozna siedziec przy tak porywajacej muzyce i roztanczonych Kubanczykach??? W koncu sam zespol porwal nas do siebie i dalysmy sie poniesc szalonym rytmom salsy...Jak wspaniale znow zobaczyc te usmiechniete twarze i poczuc ta niesamowita energie i radosc...Moja dusza jest Stamtad (i chyba inni to wyczuwaja bo juz tyle razy slyszalam od samych latynosow, ze nie mozliwe ze nie jestem Argentynka, Brazylijka itp itd!!! ;)

....................................................................................................

Hoy por la noche mi alma y cuerpo pudieron transladarse para unos ratitos de nuevo al continente latinoamericano...Todo gracias a un fabuloso grupo cubano, Pasion de Buena Vista que dio un show en Varsovia. Los chicos de la seguridad tanian mucho trabajo con nosotras (yo y mi amiga Margarita) y en vano intentaron hacernos sentar quietas...Porque quien pudiera estar quieto con ese ritmo tan loco y con esos Cubanos y Cubanas tan calientes??? Por fin, el mismo grupo nos llevo a la escena (!!) y nos dejamos seducir por ese baile tan sabroso y energico! Y que lindo era ver todas esas caras sonrientes y sentir esa alegria y energia que llevaban...Siento que mi alma es de Alla (y ya tantas veces he oido "Seguro que no eres criolla/carioca etc. etc???)

http://www.youtube.com/watch?v=UsNevkJlJLA&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=ah9ZmYxILto&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=E8fkUSFPX2M&feature=related

FELIZ PASCUA!!! / WESOLYCH SWIAT!!!

2009-04-12T10:42:00.006-03:00

Queria desear a todos una Feliz Pascua de Resurreccion, llena de alegria y encuentros con seres queridos!!!

Aprovecho la ocasion para contarles sobre una de las tradiciones muy lindas que cultivamos durante este tiempo tan especial. El Sabado toda la familia prepara un canastito con trocitos de comida tipica pascualina (salchicha, pan, huevo pintado,pasta de rabano picante, sal, pimienta, algo dulce, etc). Lo llevamos a la iglesia donde el cura bendice con agua bendita miles de canastitos similares como el nuestro. Despues, el Domingo, antes de empezar un desayuno muy festivo, compartimos los trocitos de comida y nos deseamos mucha felicidad :)
Este ano mi canastito era asi :)

2009-04-07T16:35:00.002-03:00

Bardzo dziekujemy wszystkim za przybycie na nasz Wieczorek Argentynski!!! Jesli komus nie udalo sie dotrzec, to juz niedlugo pojawia sie informacje o kolejnych planowanych pokazach.

P.S. jak Wam smakowaly "argentynskie przekaski" ??? ;)

WIECZOREK ARGENTYNSKI NA WGISR

2009-04-01T11:17:00.004-03:00

Serdecznie zapraszamy na Premierowy Pokaz Slajdow, ktory odbedzie sie na Naszym Wydziale, dnia 6.04 (poniedzialek) o godz 17.30, w sali 115. Poza zdjeciami i opowiesciami o przygodach przewidziana jest mala niespodzianka :)
Opis dojazdu na Wydzial Geografii tutaj

Pamiatki i Wspomnienia/ Recuerdos

2009-03-27T09:25:00.005-03:00

Jeden z Czytelnikow zapytal mnie o pamiatki, ktore przywiezlismy ze soba z wyprawy. Jak latwo mozna sobie wyobrazic, jest ich MNOSTWO...Gdy spelnia sie marzenie, wysnione od dziecinstwa i dociera sie w tak odlegly zakatek Ziemii, zrozumiale jest, ze chce sie zabrac ze soba jak najwiecej wspomnien. Dni w podrozy umykaja tak szybko, a swiadomosc, ze nadejdzie moment powrotu do domu sprawia, ze chce sie jak najwiecej tych chwil "zatrzymac". Pamiatki to, rzeczy materialne, ktore w szare, zimne dni pomaga przeniesc sie spowrotem w ten magiczny swiat, przypomniec twarze usmiechnietych ludzi, zapachy przygotowywanych potraw, poczuc na skorze cieplo slonca, a w sercu te wszystkie emocje, ktore towarzyszyly przezywaniu przygody...

Najwieksza wartosc maja oczywiscie rzeczy zwiazane z ludzmi, dzieki ktorym ta podroz stala sie taka wyjatkowa. Niezliczona iloscia prezentow zostalismy obdarowani w domu rodziny Vacherand w Neuqen, a potem w Mercedes. Mnostwo gadzetow klubu Boca Juniors, w tym koszulka i flaga z dedykacjami od calej rodziny...Wino patagonskie z etykietka i pudelkiem pelnym dedykacji i cieplych slow... Flaga Polski, ktora pomagala nam uszyc Nancy i, na ktorej potem, podpisal sie Holowczyc...Zdjecie z Holkiem, ktore zawsze bedzie przypominac ta niewiarygodna przeprawe na Dakar i rozmowe z Naszym Mistrzem... Indianska torebka z Jujuy (pn-zach Argentyny), ktora kupil mi na pamiatke pewien starszy Porteño, widzac ze zabraklo mi na nia pieniedzy...Plyty z muzyka, ktora nagrywali nam nasi znajomi...Przepisy na rozne potrawy, ktorych uczylam sie robic za kazdym razem gdy goscilismy u jakiejs rodziny...Hamak, slodkosci z trzciny cukrowej i ziola z tropikalnej Brazylii...i, do tej pory, nieokielznane ilosci zdjec...

Sa jednak pewne wspomnienia, ktorych nie da sie zapisac ani na cyfrowej matrycy aparatu ani na przedmiotach materialnych. Najmniejsza wzmianka o gaucho czy argentynskim zyciu na wsi przenosi mnie natychmiast na to male ranczo w Junin, gdzie pewna rodzina, zupelnie bezinteresownie, goscila nas w swoim domu i umozliwila przezycie jednych z najwspanialszych chwil w tej podrozy. Gdy zamykam oczy, wciaz spaceruje leniwym krokiem na koniu miedzy drzewami oliwnymi, w tle zachodzace slonce...Picie mate przypomina mi natomiast wspolny wypad z Matim i Lu do Villa la Angostura, gdzie dzielilismy sie czym kto mial i spiewalismy wspolnie argentynskie przeboje przy ognisku i gitarze...Pobyt w Buenos Aires bylby tylko przykra koniecznoscia gdyby nie wspolne rozmowy z Lucia i spotkania z szalonymi Polonofilami...

162 dni pelnych przezyc to nasza najwieksza Pamiatka...

....................................................................................................

Uno de los Lectores me pregunto por los recuerdos que habiamos traido de nuestro viaje. Como se puede imaginar, hay UN MONTON. Cuando uno cumple un sueño soñado desde hace mucho tiempo y llega a un rincon del Planeta tan lejano, es obvio que quiere llevarse cuanto mas recuerdos posible. Los dias en el viaje pasan volando y, sabiendo que habra un momento en que todo se acabe, uno quiere "atrapar" cada segundo. En un dia gris y frio, los recuerdos, son objetos materiales que te ayudan volver a ese mundo magico, acordarse de las caras sonrientes, los aromas de las comidas, sentir los calidos rayos del sol en su piel y todas las emociones que uno vivia durante esta gran aventura...

Por supuesto, los objetos que mas valor tienen, son esos que nos recuerdan de la maravillosa gente que hizo este viaje tan especial. La familia que mayor numero de recuerdos nos regalo, son los Fabulosos Vacherand. Gracias a tantos regalitos en amarillo y azul nos convertimos en verdaderos hinchas de Boca Juniors, especialmente gracias a la camiseta y bandera con dedicatorias de toda familia! un valor especial tiene tambien un vino patagonico "Saurus" con una dedicatoria llena de palabras tan calidas en la etiqueta y en el estuche...La bandera de Polonia que fue cosida gracias a Nancy y en la cual se autografio Krzysztof Holowczyc (nuestro paisano, 5 lugar en el rally Dakar)...La foto que tenemos con Holowczyc que siempre nos recordara esa aventura tan increible que tuvimos en el Dakar y la charla a las 5 de la mañana con Nuestro Campeon...Un bolso de un mercado indigena en Jujuy, para cual me faltaba unos pesos para comprarla y al final comprada para mi por un señor desconocido (que dijo que queria que tuviera un recuerdo lindo de Argentina)...Discos con musica argentina que nos grabaron nuestros amigos...Recetas de la comida argentina que aprendia cocinar cada vez que estaba en casa de alguna familia...Una hamaca, golosinas de caña de azucar y hierbas del nordeste de Brasil...y un millon de fotos digitales.

Aparte de todos esos objetos materiales, llevamos con nosotros recuerdos que solo se puede grabar en la memoria y en el corazon. Al oir la palabra "gaucho" me translado inmediatamente a la casa de Jimena y Luis (el primer y mejor gaucho que conocimos). Cierro los ojos y todavia estoy paseando a caballo entre los olivos y los campos al atardecer...o cocinando ñoquis con Coty...o jugando con Pompito y Sisito :)... Cuando me preparo un mate y pongo un disco con el rock argentino, vuelvo a los dias pasados en la compañia de Mati y Lu. El dia en el muelle, Villa La Angostura y los ultimos dias en BA cuando bebiamos mucha mate y escuchabamos a diferente gente tocando gitara y cantando los mayores exitos...Por fin, nuestros dias en la capital federal no tendrian sentido sin Lucia, nuestras charlas en la cocina y encuentros con los locos del "grupo polaco"...

162 inolvidables dias son nuestro mejor Recuerdo.

POLSKA/ POLONIA

2009-03-22T18:41:00.004-03:00

HASTA LA VISTA, BABY!

Szczesliwie dolecielismy do Polski. W Warszawie przywitala nas oczywiscie piekna, wiosenna pogoda... czyli zimno i deszcz przenikajace do kosci!!! Ale nie tracimy dobrego humoru! Ta niesamowita Podroz Marzen odmienila nasze dusze i umysly. To byla nie tylko Wspaniala Przygoda, ale takze duza Lekcja Zycia. Jestesmy naladowani pozytywna energia i ogromem wrazen i doswiadczen, ktorymi chetnie bedziemy sie dzielic z otoczeniem :)

Wraz z zakonczeniem podrozy nie konczy sie zycie tego bloga. W najblizszym czasie postaramy sie zamiescic m.in. daty slajdowisk w Warszawie (a moze nie tylko w tym miescie), na ktore juz bardzo serdecznie zapraszamy!

....................................................................................................

Llegamos bien a Polonia. Varsovia nos dio una bienvenida muy cordial...con un frio y lluvia tipico de nuestra primavera :) Pero noe perdimos el animo! Ese maravilloso Viaje de Sueños cambio nuestras almas y mentes. Fue no solo una Gran Aventura sino tambien toda una experiencia que nos enseño Como Vivir. Ahora tenemos las pilas cargadas con energia positiva y vamos a compartirla con mucho gusto con todo el mundo :)

El fin del viaje no significa un fin de este blog. Muy pronto queremos organizar unos slide shows con relatos y fotos del viaje en vivo (puede ser un poquito complicado pero los hispanohablantes tambien estan muy bienvenidos :)

BUENOS AIRES "Ostatni tydzien/ ultima semana"

2009-03-15T13:00:00.013-03:00

Ostatni tydzien w Argentynie uplynal nam pod znakiem imprez pozegnalnych, pakowania i nerwowego kupowania ostatnich pamiatek (i 5 kilogramowego zapasu yerba mate :) Po powrocie ze slonecznej i goracej Mendozy, czekala nas jeszcze jedna wycieczka krajoznawcza. Sergio, Nancy i David, u ktorych bylismy w Neuquen, zaprosili nas do malej miejscowosci w prowincji Buenos Aires, gdzie wlasnie odwiedzali swoich rodzicow. Ten wspanialy zbieg okolicznosci pozwolil nam sie jeszcze raz spotkac z tymi niesamowicie cieplymi i zyczliwymi ludzmi. No i oczywicie zjesc ostanie, porzadne asado!!! Obdarowani masa pamiatek klubu Boca Juniors i ze lza melancholii w oku, wrocilismy do stolicy. Nie bylo czasu zeby zaczac przygotowywac plecaki, bo juz Mati i Lu (poznani w Colonia Suiza) wyciagaja nas na ostatnia pizze i koncert. Do pozna w nocy spiewamy i tanczymy do najwiekszych, argentynskich przebojow. To ostatnia noc w Buenos Aires. Tuz przed wylotem ucztujemy z Lucia i Alberto w malej, przytulnej knajpce, nasze ostatnie pasta (kluski,makarony lasagna). Nie wiemy jak dziekowac naszej gospodyni, wspanialej przyjaciolce i przybranej Mamie w jednym, za to ze otworzyla swoj dom na te pare przybledow, otoczyla nas cala swoja miloscia i zawsze czekala z otwartymi ramionami na nasz powrot do Buenos Aires...
CO BYSMY BEZ CIEBIE ZROBILI LUCIA?!!!
....................................................................................................

La ultima semana en Argentina, la pasamos en despedidas, en preparar las maletas y hacer unas ultimas compras (5kg de yerba mate incluido!). Al volver de "la tierra del sol y buen vino", Mendoza, no paramos tranquilamente en la capital federal, sino hicimos otra excursion mas. Sergio, Nancy y David (a quienes conocimos en Bariloche u volvimos a ver en Neuquen) nos invitaron a la casa de sus padres en Mercedes (prov.BsAs) para despedirse una ultima vez y, por supuesto, comer un buen asadito :) Lo pasamos fenomenal con esta gente tan buena y carinosa!!!Subiendo al micro de vuelta a la capital, cargados con un monton de recuerdos de nuestros amigos, no pudimos retener las lagrimas...Por suerte, durante esos ultimos dias, no habia mucho tiempo para pensar que nuestro sueno se esta acabando. Nuestros amigos hicieron todo lo posible para llenar nuestro tiempo con actividades. El mismo dia que volvimos de Mercedes, Mati y Lu ya nos esperaban para salir a un concierto. Nos divertimos mucho escuchando y bailando a las grandes canciones de la musica rock argentina. Fue la ultima noche en Buenos Aires. Antes de irnos almorzamos con Lucia y Alberto en un pequeno y acogedor restauran nuestra ultima pasta y lasagna. Parece imposible agradecer a nuestra anfitriona, gran amiga, a nuestra mama en Argentina, que abrio para nosotros su casa y su corazón, nos envolvió con amor, siempre nos esperaba con brazos abiertos en su casa en Bs. As... QUE HARIAMOS SIN VOS, LUCIA?!!!

JUNIN/ MENDOZA "Powrot do poczatkow/ un fin en el principio"

2009-03-07T19:40:00.010-02:00

Data naszego powrotu do Polski zbliza sie nieublagalnie. Postanowilismy wiec, ze ekspedycja zakonczy sie w tym samym miejscu, w ktorym sie zaczynala: w slonecznej Mendozie. Po pierwszym, wspanialym miesiacu spedzonym w tej winiarskiej prowincji, obiecalismy, ze nie odlecimy do Polski nie pozegnawszy sie z naszymi przyjaciolmi z Junin oraz ze sloncem, winem i Andami...Nasz przyjazd idealnie zgrywa sie w czasie z coraczna Fiesta Nacional de Vendimia (Narodowe Swieto Winobrania), ktora sciaga do stolicy prowincji rzesze ludzi z calego kraju i z zagranicy. Impreza trwa 3 dni, ale dzisiaj (sobota) wypada najwazniejsze wydarzenie: wybor Krolowej Winobrania. Najladniejsze dziewczyny z calej prownicji konkuruja o ten zaszczytny tutul. Wszystko odbywa sie w wielkim amfiteatrze w srodku Parku San Martin. Wybor Krolowej poprzedzony jest licznymi wystepami i koncertami, a zakonczony wielkim pokazem sztucznych ogni. My bedziemy podziwiac cale widowisko z pobliskiego wzgorza, skad jest nalepszy widok na sztuczne ognie, a za miejsce na trawie nic sie nie placi :)

http://www.vendimia.mendoza.gov.ar/vendimia/

Nie znamy wspanialszego miejsca na Ziemii, niz male ranczo Luisa i Jimeny. Swieze powietrze, cisza, maly, gliniany domek, hamak, palmy, maly basen, pole lucerny, konie i zrelaksowani gospodarze. Wlasnie pomagamy Luisowi budowac okragly "corral", zagrode dla koni, w ktorej bedzie cwiczyl swoje umiejetnosci jezdzieckie.

...................................................................................................

Poquito a poco se esta acercando la fecha de nuestro regreso a Polonia. Por lo tanto, decidimos acabar nuestra expedicion en el mismo lugar donde la empezamos: en la tierra del sol y del buen vino, Mendoza. Los principos de marzo para esta provincia significa una solo cosa: la gran Fiesta Nacional de Vendimia. Es un importantisimo acontecimiento que abarca el primer fin de semana de marzo y acaba el sabado por la noche en el Amfiteatro Griego con un gran espectaculo de luz y sonido y la eleccion de la Reina de la Vendimia (la chica mas linda de la provincia). Junto con nuestros amigos de Junin, vamos a ver todo el espectaculo desde un cerro cercano donde la vista es muy buena y las entradas gratuitas :)

http://www.vendimia.mendoza.gov.ar/vendimia/

No conocemos mejor lugar para vivir en el mundo que "la chacrita" de Jimena y Luis. Aire limpio, una casa rosada de adobe, una hamaca paraguaya, palmeras, soñidos de pajarritos por la mañana, una pequeña pileta, un campo de alfa alfa, caballos y dos anfitriones re simpaticos! Ahora mismo estamos ayudando a Luis a construir un corral redondo para que pueda practicar sus destreza criolla.

WODOSPADY IGUAZU / CATARATAS DE IGUAZU

2009-02-25T19:23:00.008-02:00

Goraco, parno, ciezko oddychac. Ubranie lepi sie do ciala, a kazdy ruch to nieludzki wysilek. Przed nami rozposciera sie jednak widok, ktory wart jest niejednego poswiecenia, cud natury, Wodospady Iguazu. Posrod gestego lasu podzwrotnikowego wyrasta ten nieziemski spektakl, masy wody z hukiem spadajace w przepasc. Wokol, mieszaja sie intensywne kolory zielonej, tropikalnej roslinnosci i brazowych skal wulanicznych (glownie bazalty). Wszystko tworzy przytlaczajaco piekna calosc. Jedynym mankamentem sa tlumy turystow i nadmiar infrastruktury dla nich przygotowanej. Przy odrobinie wysilku mozna jednak znalezc "alternatywne" szlaki i na nich w pelni doswiadczyc kontaktu z natura, zobaczyc piekne kwiaty, ptaki i motyle, uslyszec przedziwne odglosy dzungli...
Bardzo ciekawym miejscem na stronie brazylijskiej (wodospady sa na granicy) jest tzw. Park Ptakow. Mozna tam z bliska zobaczyc kolorowe ary, tukany, ibisy, kolibry i mnostwo innych tropikalnych, skrzydlatych zwierzat.

...................................................................................................
Calor, humedad, no se puede respirar. La ropa toda mojada de tanto transpirar y cada paso parece mas y mas dificil. Sin embargo, todo eso vale la pena por la vista que tenemos ante nuestros ojos, un milagro de la naturaleza, las Cataratas Iguazu. Este increible espectaculo nace entre la selva subtropical, donde los intensos colores verdes se mezclan con los morrones de las rocas volcanicas. Enormes cantidades de agua cayendo con un riudo infernal en el precipicio...La unica desventaja que no deja apreciar este milagro en tranquilidad, es la multitud de gente y la cantidad de infrastructura turistica que destruye la belleza del lugar. Pero con un poco de esfuerzo, es posible encontrar picadas "alternativas" donde el contacto con la naturaleza resulta mas intimo. Se puede observar pajaros y mariposas, ver flores, escuchar misteriosos ruidos de la selva...

Un lugar interesante que vale la pena visitar en el lado brasileño, es el Parque das Aves. Aqui uno puede apreciar de muy cerca diferentes especies de aras, tucanos, colibris y otros pajaros exoticos.

RIO DE JANEIRO

2009-02-22T23:07:00.011-02:00

Wielkie ramiona Chrystusa Zbawiciela rozposcieraja sie opiekunczo nad miastem. Ze wzgorza Corcovado, olbrzymia statua obserwuje i blogoslawi "cudowne miasto". Zlani potem i spaleni zwrotnikowym sloncem, docieramy na szczyt, z ktorego rozposciera sie przepiekny widok na cale miasto. Tutaj tez poznajemy Marcosa z Sao Paulo, z ktorym przyjemnie spedzamy reszte dnia.

Nastepny przystanek: ogrod botaniczny. Mnostwo miedzyzwrotnikowych gatunkow roslin nie tylko z Ameryki Poludniowej. Najwieksze wrazenie zrobila na nas kolekcja kaktusow o fantazyjnych ksztaltach!

Jesli bedac w Rio chcialoby sie zasmakowac odrobiny folkloru z interioru Brazylii, koniecznie trzeba odwiedzic targ Sao Cristovao, na ktorym mozna nabys wszelkie produkty z polnocno-wschodniej czesci Brazylii. Od kolorowych slodkosci, pozywnych sokow, leczniczych ziol przez ubrania, pamiatki i hamaki...Ten ostatni produkt bardzo szybko trafil do mojego plecaka. Nie wiem jak to sie stalo? Taki kolorowy i wygodny... chyba ladnie bedzie sie prezentowac na balkonie warszawskiego bloku?? :)

...................................................................................................

Los brazos abiertos de Jesús parecen abrazar con protección la ciudad. Desde el cerro Corcovado la estatua enorme mira y bendiga la "ciudad maravillosa". Sudándonos, cansados del sol tropical, llegamos hasta el pico, desde donde se extiende una vista muy linda a toda la ciudad. Aqui conocemos a Marcos de Sao Paulo, quien nos acompaña durante el resto del día.

La próxima parada: jardín botánico. Admiramos los especies tropicales de todo el mundo. Nos impresionaron más unos cactus de formas fantastícas.

Si durante su estadia en Rio uno queria conocer un poco del folclore de otros partes del Brasil, en la Feria de Sao Cristovao encontrara de todo. Aqui se vende todo tipo de productos de la parte nor-este de Brasil: golosinas coloridas, jugos de frutas exoticas, yerbas medicinales, ropa, recuerdos y hamacas...Este ultimo me parecio tan lindo, practico y comodo...que no pude resistir y noi comprarlo! No se exactamente donde lo voy a colgar? Creo que va a caber en un chiquito balcon del 4 piso de mi edificio en Varsovia...:)

RIO DE JANEIRO "zar tropikow, samba i caipirinha/ calor, samba y caipirinha""

2009-02-18T12:27:00.012-02:00

Zrelaksownani, siedzimy na szerokim tarasie z caipirinha* w reku. W powietrzu unosi sie zapach przygotowywanego dla gosci churrasco** i inych smakolykow. Przed nami rozciaga sie niepowtarzalny widok na Copacabane i ocean...W pewnym momencie, ktos zmienia plyte i z glosnikow zaczynaja wydobywac sie znajome rytmy, czas na sambe! Nie namyslajac sie dlugo, zrywam sie do tanca i daje sie porwac szalonej muzyce. Po chwili slysze "E! Carioca***!", "Ty sie chyba urodzilas w Rio de Janeiro!", " Sambista!"... to prawda, czuje sie tu swobodnie, "jak u siebie".

Po przeprowadzce do domu Helio, nasze zwiedzanie Rio nabralo tempa. Wczesniej nasz pobyt w duzej mierze ograniczal sie do odsypiania niemilosiernie goracych nocy (30 C) w ciagu dnia lub chowania sie przed tropikalna ulewa.
Po sobotniej imprezie urodzinowej u znajomych Helio, w niedziele czas na msze w polskim kosciolku. Co tydzien zjezdza sie tu wiekszosc Polonii z Rio. Jak dziwnie znow slyszec rodzimy jezyk! W parafii szybko sie przebieramy, bo na plazy czeka juz... ekipa milosnikow siatkowki! Mecz Polska-Brazylia zakonczyl sie niestety sromotna porazka naszej 2-osobowej druzyny w pierwszym secie (12-0), zrekuperowana nieco remisem w secie drugim... No coz... na pewno istnieje jakis powod, dla ktorego Brazylia jest mistrzem swiata w plazowce...

Przez wspanialy przypadek jestesmy w "cudownym miescie" w okresie karnawalu. Najwiekszy, znany na calym swiecie pochod na sambodromie odbywa sie za tydzien, w ostatni weekend przed Wielkim Postem. Na to wydarzenie stac niestety tylko nielicznych (zazwyczaj bogatych zagranicznych turystow). Istnieje jednak zwyczaj organizowania tzw. prob karnawalu, na tydzien przed glownym wydarzeniem. Najwieksze szkoly tanca defiluja na sambodromie w rytm porywajacej muzyki, jeszcze bez kostiumow i platform. Wejscie jest za darmo i wiedza o tym nieliczni. Przychodza wtedy najbiedniejsze klasy Rio... i dlatego jest taka swietna zabawa!!! Trybuny spiewaja i tancza bez ograniczen! My rowniez dalismy sie porwac temu karnawalowemu szalenstwu :)

*caipirinha - drink z limonki, skruszonego lodu, cukru i cachaçy (wodki z trziny cukrowej)

**churrasco- grillowane mieso

***Carioca- mieszkaniec Rio de Janeiro

...................................................................................................

Relajados, estamos sentados sobre una terraza con caipirinha* en la mano. A nuestros narices llega el olor seductor del churrasco**. En frente de nuestros ojos se extiende la playa de Copacabana y el Océano... En algun momento a mis oídos llega musica muy familiar, llegó el tiempo para bailar samba! Sin pensar mucho me arranco a bailar y me dejo llevar completamente por sus ritmos. Otros me dicen "E! Carioca***, me parece que tú eres de Rio, sambista!"... A decir verdad me siento muy cómoda al oír esta música.

El próximo día, domingo por la mañana, fuimos con Helio y Claudia a misa polaca a una parroqía polaca. Cada semana vienen aqui muchos polacos y descedientes de polacos que viven en Rio. Que extraño escuchar nuestra lengua materna! Después de la misa cambiamos la ropa y vamos rápido a la playa donde se juega el voleibol. Falta de experiencia en la arena y descgraciadamente nuestro equipo (yo y Pedro) cede ante el equipo brasileño. Que hacer?, existe la razón para que Brasil es el campeón mundial en este deporte.

Accidentalmente estamos en la "ciudad maravillosa" durante el carnaval. El desfile más grande del mundo tiene lugar el último fin de semana antes de la Cuaresma. Muy pocos pueden participar en este acontecimiento por la cuestión del precio elevado. Sin embargo, una semana antes siempre se organiza un ensayo (aún sin plataformas y disfrazes) donde la entrada está libre, pero muy pocos gringos lo saben. Es entonces cuando la gente común de Rio viene a sambódromo a divertirse. Las multitudes (nosotros también) se dejan llevar por los ritmos de samba, bailan, cantan y lo pasan muy bien.

*caipirinha - drink de limón verde, hielo, azúcar y cachaça (vodka de caña de azúcar)
**churrasco - carne asada

***Carioca- habitante de Rio de Janeiro

RIO DE JANEIRO "a cidade maravilhosa/ cudowne miasto"

2009-02-12T18:48:00.015-02:00

Kolorowe stroje; usmiechniete, zrelaksowane twarze; bujna, tropikalna roslinnosc; radosna; zywiolowa muzyka; egzotyczne kwiaty i owoce; mulaci, metysi, biali i czarni; - jestesmy w Brazylii!!! W szalonym miescie karnawalu- Rio de Janeiro!!!

Jak sie tu znalezlismy? W koncu 3000 km z Buenos Aires to zadna odleglosc :) Wskoczylismy do autobusu, 40 godzin i jestesmy! I czujemy, jakbysmy sie znalezli na innym kontynencie. Inni ludzie, inny jezyk (w koncu moge pocwiczyc portugalski :), inna kultura...

Mieszkamy u rodziny z Hospitality Club, w wielkim domu z basenem i tropikalnym ogrodem, w zamknietym osiedlu. Mamy swoj wlasny "domek" z lazienka, dostalismy tez klucze. Jak dziwnie widziec na wlasne oczy, te wszystkie zjawiska, o ktorych tyle slyszelismy na studiach. Obok naszego, willowego osiedla rozciaga sie mala "favela" (osiedle slumsow). Takie kontrasty to chleb powszedni w Rio.

Nie moglibysmy sobie lepiej wyobrazic poczatku naszego pobytu niz jak od karnawalu i meczu pilki noznej. Natychmiast po dotarciu do naszego tymczasowego domu, nasza gospodyni dala nam chwile na szybki prysznic i oswiadczyla, ze wychodzimy na "Bloque do Carnaval". Na ulicach tlum ludzi, samba na zywo z wielkiej platformy i ogolna radosc i zabawa!!! Tak sie bawi Rio w karnawale. Bo przeciez na karnawalowy pochod na slynnym Sambodromie stac tylko bogatych, zagranicznych turystow. Moim marzeniem przed przyjechaniem do Rio bylo przezyc prawdziwy karnawal na ulicy... nawet sie nie obejrzalam a juz tanczylam razem z tlumem Cariocas (mieszkancow Rio) w rytm muzyki wybijanej na bebnach! Nastepnego dnia, natomiast, spelnilo sie marzenie Piotrka- mecz pieciokrotnego mistrza swiata w pilke nozna na slynnym (niegdys najwiekszym stadionie swiata), Maracana! Wrazenie bylo ogromne. Tlum ludzi reagujacy okrzykami radosci, smutku, zdziwienia i oburzenia na kazdy najmniejszy ruch pilkarzy... I znow bebny, muzyka i ogolna radosc.

Bylismy juz na slynnej Glowie Cukru (Pao do Açucar), skad rozposciera sie przepiekny widok na cale miasto oraz na slynna na caly swiat plaze Copacabana :) Wieczorem, znajomy wyciagnal nas do lokalu na starym miescie, w ktorym gra na zywo zespol samby... Ci, ktorzy mnie znaja, moga sobie wyobrazic jak bardzo sie tam wyszalalam!!! Piotrek nawet stwierdzil, ze na parkiecie jestem "czarna"!

Brazylia to bogactwo egzotycznych owocow i jeszcze wiekszy wybor sokow z nich wyciskanych. Codziennie probujemy nowej mieszanki i jedna szklanka takiej tropikalnej ambrozji wystarcza, zeby zapelnic zoladek na dobrych pare godzin :) Polecamy açai, umbo, limao (koniecznie z mlekiem), mamao, maracuja, graviola, açerola... itd. itp.

...................................................................................................

Ropa con flores estampadas; rostros relajados y sonrientes; vegetacion tropical; musica energetica y alegre; frutas exoticas; la gente de todas las razas - estamos en Brasil!!! En la ciudad de fiesta de carnaval mas grande del mundo - Rio de Janeiro!!!

Como es posible que estamos aqui? Nada mas facil! Entre Buenos Aires y Rio la distancia no es grande, solamente unos 3000 km que dan unicos 40 horas de viaje :) Nos sentimos aqui como si estuvieramos en el otro continente, otra gente, otro idioma, otra cultura.

Estamos hospedados en casa de una familia de Hospitality Club. La casa esta localizada en un barrio privado, tiene una piscina y un jardin tropical grande. Nosotros ocupamos una casita con bano al lado de la piscina. En el horizonte, muy cerca de nuestro barrio rico, en una de las varias colinas de la ciudad (morros) se extiende una favela (barrio de miseria). Los contrastes en Rio es algo muy comun. Que extrana sensacion ver con ojos propios fenomenos sobre que aprendemos durante las clases en la facultad de geografia.

Para comenzar nuestra estadia en Rio de Janeiro fuimos a la fiesta de carnaval en la calle y a ver el partido del futbol. Quien podria imaginar mejor inicio?:) Al llegar a nuestra casa temporal la anfitriona nos dio solo unos minutos para refrescarnos para despues salir inmediatamente juntos al "Bloque de Carnaval". En la calle mucha gente, samba en vivo, alegría. Así se divierten cariocas (habitantes de Rio) porque fiesta en el sambodromo es sólo para pocos ricos, ante todo turistas extranjeros. Mi sueno fue siemre participar en el carnaval verdadero, entre la gente, en la calle. No esperé mucho y ya bailaba en ritmo de los tamborines. El día próximo se cumplió el sueno de Pedro - ver el partido del fútbol en uno de los más grandes estadios del mundo - Maracaná. El acontecimiento fue impresionante, hinchas reaccionaban con gritos, a cada jugada de un futbolista. Otra vez, todo el tiempo nos acompanaban tambores, música y mucha alegría.

Ya visitamos famosa roca conocida como el Pan de Azucar. Desde arriba se tiene una vista panorámica a toda la ciudad. A la izquierda está aún más famosa - playa de Copacabana.

Por la tarde fuimos con un amigo a uno de varios restauranes del barrio Lapa. Esta tarde dos grupos tocaron la samba... Todos que me conocen saben bien cuánto me encanta esta música, este baile!!! Piotrek me complementó diciendóme que bailo com una mulata.

Brazil destaca en cuanto a la cantidad de las frutas exóticas y por la variedad de los jugos que se prepara a partir de estas frutas. Cada día probamos un jugo nuevo. Un vaso es suficinte para saciar el hambre para unas horas. Recomendamos açai, umbo, limao (con leche), mamao, maracuja, graviola, açerola... etc.

SAN ANTONIO DE ARECO, "w sercu argentynskiej pampy/ en el corazon de la pampa argentina"

2009-01-31T22:13:00.019-02:00

Kierujac sie checia zobaczenia argentynskich "estancji" (wielkich gospodarstw ziemskich, podobnych do "hacjend" z innych czesci Ameryki Laciskiej) wybralismy sie do San Antonio de Areco. Na dworcu zupelnie przypadkowo spotkalismy Szymona, ktory swoja podroz po Ameryce Poludniowej rozpoczal dopiero kilka dni wczesniej. Wielkie bylo nasze zaskoczenie, gdy okazalo sie, ze Szymon rowniez prowadzi bloga z podrozy http://www.mywayaround.com/ i tak samo jak my, zglosil go do konkursu na bloga roku 2008. Szybko okazalo sie, ze bardzo dobrze sie rozumiemy i najblizsze trzy dni wspolnie zwiedzalismy Areco i okolice. Wieczory spedzalismy w knajpie przy hotelu San Cayetano. Zajadalismy sie tam klejonymi przez wlasciciela empanadami (argentynskie pierozki), a w trakcie grywalismy w karty. To byly wieczory:)

Pierwsza estancja, ktora udalo nam sie zobaczyc, byla "La Bamba Chica". Swieze powietrze, naookolo mnostwo zieleni, w zagrodzie pasa sie piekne konie. Wlascicielka, Isabel Aldao, poczestowala nas mate, a potem opowiedziala nam historie swojej rodziny. Z jej slow latwo dalo sie wyczytac, jak wielka miloscia darzy to miejsce oraz jak wiele pracy wklada w to, aby kazdy czul sie tutaj jak u siebie w domu. Opuszczajac ten urokliwy zakatek, mielismy okazje zobaczyc cos niezwyklego. Gaucho cwiczacy popisy konne dal nam jedyny i niepowtarzalny pokaz. Bedac przez caly czas w siodle, naklonil konia do polozenia sie na ziemi. W pewnym momencie polozyl sie razem z nim, kladac swoja glowe przy jego pysku. Kon w kazdym momencie byl mu poslzuszny. Przecieralismy oczy ze zdumienia.

Druga z odwiedzonych przez nas estancji to polozona za miastem "La Aurora". Na miejsce podwiozla nas Valeria Draghi, wlascicielka posiadlosci oraz corka slynnego na caly swiat platernika. Juz z daleka mozna bylo zauwazyc elegancki budynek w kolorze brudnego rozu. Po tradycyjnym zaproszeniu na mate, Domingo, ktory na stale opiekowal sie miejscem, zabral nas na spacer po posiadlosci i okolicach. Krowki, swinki, dziko biegajace konie i ciagnaca sie po horyzont uprawa soi, to typowy obrazek prowincji Buenos Aires. Przy kolejnym mate leniwie uplynelo nam popoludnie.

W Areco mielismy okazje poznac pewna nietuzinkowa postac. Miguel Angel Gasparini- "malarz gauchow" i, wedlug niektorych zrodel, wnuk samego Don Segundo Sombra (slynnej, autentycznej postaci z jednego z najwiekszych dziel argentynskiej literatury). Przywital nas bardzo cieplo w swoim zakladzie, pelnym kolorowych obrazow i szkicow. Opowiedzial swoja historie i tlumaczyl alegorie stojaca za kazdym dzielem jego tworczosci. Na pozegnanie, zadedykowal nam dwie, barwne akwarelki.

...................................................................................................

La mayoria de los turistas elige San Antonio de Areco para ver la cultura gauchesca. Nuestro principal motivo era visitar las estancias (la investigacion de Pedro) y pasar un rato tranquilo . Por casualidad, en el terminal de ómnibus, encontramos a nuestro paisano, Simón. El empezó su viaje por el continente sudamericano tan solo hace unos días. Juntos pasamos los próximos tres días paseando por la ciudad y sus alrededores. Por las tardes íbamos a comer empanadas en uno de los bares, jugábamos a las cartas y lo pasabamos genial.

La primera estancia que visitamos era "La Bamba Chica". El aire limpio, todo verde y caballos que pasean tranquilamente. La propietaria, Isabel Aldao, nos contó la historia del lugar. Se notaba que amaba sinceramnete esta estancia y que hacía todo lo que podía, para que la gente que venía se sintiera como en su casa. Ya saliendo tuvimos la ocasión de ver algo extraordinario. Un gaucho que estaba practicando la doma, nos mostró una parte de sus conocimientos. Sentado en el caballo lo indujó para que se acostara. Despuès se acostó junto con el , su cara junto al hocico del animal . Eso era impresionante.

Otra estancia que visitamos, "La Aurora", era ubicada en las afueras de Areco. Al lugar nos llevó en su auto la propietaria Valeria Draghi. Desde lejos ya se veía el característico edificio rosado. El encargado, Domingo, nos mostró la estancia y sus alrededores. El contacto con la pura naturaleza nos relajó. Así pasó otra tarde tan linda.

En Areco tambien tuvimos oportunidad de conocer a un personaje muy interesante. MiguelAngel Gasparini- " el pintor de los gauchos" y probablemente el nieto del famoso Don Segundo Sombra. Nos recibio muy cordialmente en su taller lleno de colores y historias detras de las obras. Nos conto de su vida y al final llevamos dos aquarelas con sus respectivas dedicatorias.

GUALEGUAYCHU, "Karnawalowe urodziny/ un cumple en los carnavales"

2009-01-26T18:49:00.020-02:00

Gualeguaychu to mala miejscowosc w prowincji Entre Rios, ktora ozywa raz do roku na okres karnawalu. Przez okolo dwa miesiace, w kazda sobote, olbrzymi Corsodrom zapelnia sie czterdziesto tysieczna publicznoscia, spragniona szalonej zabawy. Przez cala noc mozna podziwiac pochod tancerek i tancerzy w bajecznych strojach i pioropuszach poruszajacych sie w rytm hipnotyzujacej muzyki. Za nimi ciagna olbrzymie platformy udekorowane w przeroznym stylu, a na nich wiecej i wiecej tancerzy... Atmosfera jest goraca, publicznosc szaleje, a polnagie postacie w teczowych przebraniach jeszcze bardziej zachecaja do zabawy. W tym latynoskim chaosie rytmu i kolorow, w tej wielkiej manifestacji radosci zycia, punktualnie o polnocy, swietowalam ukonczenie 24 roku zycia! Na prawde, nie mozna lepiej sobie wyobrazic spedzenia tego wyjatkowego dnia w Ameryce Poludniowej. Tej nocy niewiele spalismy (glownie w autobusie powrotnym do Bs. As.), a nazajutrz czekaly mnie kolejne niespodzianki. Zostalismy zaproszeni na asado, do domu jendego z Kombatantow II WS, czlonka argentynskiej Polonii w Buenos. Przy pysznym jedzeniu i rodzinnej atmosferze spedzilam reszte tego szczegolnego dnia. Nawet mialam okazje zdmuchnac swieczke na torcie-niespodziance! Po raz kolejny utwierdzamy sie w przekonaniu, ze Opatrznosc wciaz stawia na naszej drodze wspanialych, cieplych i zyczliwych ludzi. Ciezko uwierzyc, ze to przypadek.

Pod spodem umieszczamy kika, nakreconych przez nas, filmikow z karnawalu. Przepraszamy za slaba jakosc wizualna i dzwiekowa.

....................................................................................................

Gualeguaychu es una pequeña ciudad en la provincia de Enre Ríos, que es famosa por las fiestas de Carnaval. Durante dos meses, cada sábado, un Corsódromo gigante se llena de 40 000 de gente con ganas de divertirse. Por toda la noche uno puede admirar las bailarinas y bailarines en disfrazes y plumeros de todos colores que bailan en un ritmo hipnotizador. Entre los protagonistas de esta fiesta aparecen carrozas adornadas en diferentes estilos con mas gente bailando entre las decoraciones... El ambiente engancha, los espectadores cantan y gritan mientras que los medio desnudos bailarines agitan para divertirse mas. Durante esta explosion de alegria, este caos de ritmo y colores, cumplía mis 24 años. No puedo pensar en mejor manera de festejar este día tan especial. Esta noche dormimos muy poco porque al día siguiente continuaba la fiesta. El ambiente polaco de Bs. As., unos amigos que conocimos al principios de nuestra estadia, nos invitaron a comer un asado a la casa de uno de los ex-combatantes polacos de la II Guerra Mundial. Festeje el resto de mi cumple en un ambiete muy familiar. Incluso tuve la oportunidad de soplar una velita en una torta-sorpresa que me regalaron! Es increible cuanta gente buena encontramos en nuestro camino. Eso no me parece una casualidad.

Abajo unas pelis cortas de los carnavales grabadas por nosotros. Disculpen la mala calidad.

BUENOS AIRES, "podziekowania i plany/ planes"

2009-01-23T20:19:00.006-02:00

Bardzo dziekujemy wszystkim, ktorzy oddali glos na naszego bloga w konkursie Blog Roku!!!

Aktualnie jestesmy w Buenos Aires. Musielismy niestety skrocic nasz pobyt w Cordobie ze wzgledu na nieprzyjemna przygode, jaka nas tam spotkala. Do hostelu, w ktorym mieszkalismy, wlamal sie zlodziej i ukradl m.in. aparat fotograficzny Ani. Jest to niepowetowana strata, ale nie przeszkodzi nam to w dalszym poznawaniu Argentyny i przezywaniu przygody naszego zycia. Na chwile obecna kupilismy maly kompakt, aby moc ilustrowac nasze niezapomniane chwile. Z gory jednak przepraszamy za gorsza jakosc zdjec.
Na zblizajace sie urodziny Ani zaplanowalismy odrobine latynoskiego szalenstwa. Wybieramy sie do Gualeguaychu, gdzie odbywa sie jeden z najwiekszych karnawalow na swiecie (po Rio i Wenecji)!
...................................................................................................
Estamos de vuelta en Bs. As. Por desgracia tuvimos que acortar nuestra estancia en Cordoba por un robo que acontecio en el hostel donde viviamos. Ana perdio (entre otros) su camara fotografica. Esto, por supuesto, no va a impedir que sigamos con nuestra aventura y que disfrutamos de Argentina. Por el momento compramos una camara chiquita para ilustarar momentos lindos de este viaje. Perdonamos que va a bajar la calidad de las fotografias.
Decidimos festejar el cumple de Ana de una manera muy especial. Vamos a ir al carnaval de Gualeguaychu, uno de los mas famosos carnavales del mundo!!!

CORDOBA, "24 godziny DAKARU/ 24 horas de DAKAR"

2009-01-16T21:39:00.014-02:00

5:50, Cordoba, nasz hostel. Pobudka, pospieszne pakowanie i biegiem na dworzec autobusowy.

7:45, Cordoba, dworzec autobusowy. Autobus zabiera nas do miejscowosci La Falda.

9:30, La Falda, Informacja Turystyczna. Dowiadujemy sie, ze punkt widokowy, skad mozna zobaczyc fragment wyscigu, jest az 20 km stad. Droga do niego prowadzaca zostala juz zamknieta i nikt nie ma wstepu. Co robic?!

11:00, droga do punktu widokowego, km. 6. Mijamy grupe policjantow, ktorzy o dziwo nas nie zatrzymuja. Za nami zostawiamy sznur samochodow. Okazuje sie, ze wstep do punktu widokowego jest zabroniony tylko dla pojazdow. Niektorzy zostawiaja auta i tak jak my, decyduja sie na marsz.

12:30, droga do punktu widokowego km. 15. Ile jeszcze?! Goraco niczym w piekle, a woda sie konczy. Ciezko oddychac. Mijaja nas grupy zmierzajace na Dakar konno i na rowerach. Niektorzy z idacych pieszo dzwigaja pelne jedzenia i picia przenosne lodoweczki!

13:30, punkt widokowy. Setki tysiecy ludzi czeka z niecierpliwoscia na wyscig. Wielu przyjechalo tu juz 2 dni temu! Po lewej stronie trybuna dla vip-ow. My idziemy na prawo. Po godzinie udaje nam sie dopchac do plotu. Jestesmy niesamowicie podekscytowani, beda jechac naprawde blisko, na wyciagniecie reki! Na razie cierpliwie czekamy.

15:30, punkt widokowy. I wreszcie sa!!! Stawke otwieraja motocyklisci. Udaje nam sie wypatrzec Naszych. Jak burza ida Czachor i Przygonski! Zaraz po nich pojawiaja sie pierwsi kierowcy na quadach, trzymamy kciuki za Sonika. Na widowni wspaniala atmosfera, kto by pomyslal, ze przyjdzie nam uczestniczyc w tej wielkiej uczcie motoryzacyjnej. Wreszcie doczekujemy sie pierwszych samochodow. Maszyny o wielkiej mocy pedza pozostawiajac za soba tumany kurzu. Z daleka dostrzegamy pieknego, bialo czerwonego Nissana Navarre! Jada Krzysztof Holowczyc i jego pilot Jean Marc Fontain! Wspaniale reprezentuja polski zespol w tych zawodach. Wlasnorecznie uszyta przez nas flaga wedruje wysoko w powietrze! Niech wiedza, ze jestesmy z nimi.

17:00, punkt widokowy. Postanawiamy wracac. Nie ma czasu do stracenia. Na obrzezach Corodoby znajduje sie "biwak", w ktorym bedzie mozna spotkac sie osobiscie z kierowcami. Probujemy wiec lapac stopa, ale przez dlugi czas bezowocnie. W koncu sie udaje. W drodze do Cordoby niecierpliwie wyprzedzaja nas , wracajace z wyscigu nieziemskie maszyny.

17:40, Carlos Paz, 40 km. od Cordoby. Blyskawicznie przesiadamy sie na autobus do Corodby.

18.20, obrzeza Cordoby. Jeszcze szybsza przesiadka z autobusu do taksowki, ktora zabiera nas bezposrednio na biwak.

19:00, biwak. Biwak to olbrzymie obozowisko, do ktorego wstep maja tylko zawodnicy, ekipy poszczegolnych teamow oraz dziennikarze. Tego, aby nikt niepowolany, nie dostal sie do srodka, pilnuje wojsko. Przez chwile obserwujemy jak przy wiwatach publicznosci, ostatni zawodnicy odprowadzaja "sfatygowane" auta do biwaku, gdzie zajma sie nimi juz mechanicy. Zastanawiamy sie, gdzie tez mogl sie ulokowac Nasz zespol.

20:00, biwak. Okrazamy obozowsko dwukrotnie, pytamy obsluge, policjantow, wojskowych i nic. Ani sladu Orlen Teamu. Musza byc rostawieni gdzies w centrum biwaku, dlatego z nikad ich nie widac.

21:00, biwak. Przez prywatny parking przedostajemy sie pod namioty z jedzeniem. Jestesmy coraz blizej. Zza kraty obserwujemy ludzi idacych na posilek. Przywolujemy niektorych i pytamy o Naszych. Ciagle bezowocnie, nikt nic nie wie. Dostajemy tez propozycje lapowki, ale odmawiamy. Wierzymy, ze dostaniemy sie w inny sposob. Postanawiamy przywolac Naszych. Przez ponad godzine wyjemy w niebo "POOOOLSKA, POOOOLSKA itd...". Na plocie powiewa wlasnorecznie przez nas uszyta polska flaga.

22:00, biwak. Podchodzi do nas mezczyzna pracujacy w obsludze Red Bulla. Po angielsku szepcze do nas, abysmy spotkali sie za 5 minut na parkingu obok wjazdu. Po chwili pojawia sie na quadzie. Nic nie mowiac szybkim ruchem naklada Ani jakas rozowa obroczke na reke i zabiera ja ze soba. Po minucie wraca po mnie i zaklada mi te sama obraczke. Kaze mi wskoczyc na quada i mocno sie trzymac. Serce podchodzi mi do gardla, gdy przekraczamy brame wjazdowa, mijajac posterunek uzbrojonego w karabiny wojska. Strach miesza sie z podnieceniem. Dolaczam do Ani, ktora rowniez do konca nie wierzy w to, co wlasnie sie stalo. Mezczyzna rzuca nam na do widzenia: "to chyba jedyny sposob zebyscie przestali krzyczec. Poszukajcie Waszych."

22:15, biwak, w srodku. Znajdujemy ORLEN TEAM!!! Widzimy mechanikow intensywnie przygotowujacych maszyny do jutrzejszego etapu. Zapominamy jezyka w gebie, stoimy jak zamurowani. Wielkie jest zdziwienie chlopakow z Orlen Teamu, gdy dowiaduja sie, ze ich wierni kibice znalezli sposob, aby dostac sie do wnetrza biwaku. Znajduje sie chwila czasu, aby zrobic sobie zdjecia z Markiem Dabrowskim, motocyklista, ktory juz wycofal sie z Dakaru 2009. Ale gdzie jest reszta zawodnikow z Holkiem na czele?! Okazuje sie, ze spia w hotelu w centrum Cordoby!!! Jeden z mechanikow pamieta tylko czesc nazwy hotelu "King ...". I pomyslec, ze tyle sie nameczlismy, aby wejsc do srodka i spotkac sie z naszymi kierowcami, a ich tutaj nie ma. Ekipa proponuje nam abysmy przeczekali w obozowisku do 3 w nocy, wtedy sie tu zjawia wszyscy kierowcy. Postanawiamy pokrecic sie po biwaku i popstrykac troche zdjec.

22:30, biwak, w srodku. Po zrobieniu trzech zdjec, okazuje sie, ze rozladowala sie bateria od aparatu!!! Co za nieszczescie!!! Nawet jak przyjada nasi kierowcy o trzeciej w nocy, nie bedziemy mogli zrobic sobie z nimi zdjecia, a przeciez o to miedzy inymi chodzi.

24:00, biwak, w srodku. Zdazylismy zapoznac sie chyba ze wszystkini reporterami przebywajacymi na biwaku. Poszukujemy kogos, kto mialby ladowarke do Ani Nikona. Niemozliwe, ale nikt jej nie ma, nawet Japonczycy! Rozmawiajac z prasa zagraniczna jestesmy zmuszeni odpowiadac na niewygodne pytania "czym sie zajmujemy, co tu robimy, dlaczego nie mamy identyfikatorow?". Za kazdym razem wymyslamy niestworzone historie, a to, ze jestesmy z prasy, a to, ze jestesmy rodzina czlonkow zespolu itd. w pewnym momencie robi sie juz bardzo goraco i uznajemy, ze czas sie ulotnic.

0:50, Cordoba, nasz hostel. Dojezdzamy taksowka. Kierowca mowi nam, ze jedyny hotel w miescie, ktory ma w nazwie King to "King David". Podaje nam adres. W hostelu myjemy sie, przebieramy, dzwonimy do hotelu wskazanego nam przez taksowkarza i faktycznie okazuje sie, ze tam spia Nasi!!! Jaka radosc!!! Musimy sie pospieszyc, przeciez z tego, co mowili mechanicy, przed 3 w nocy beda juz szykowac sie na start.

2:30, Cordoba, Hotel David. Przed hotelem stoi piekny bialo czerwony Nissan Navarra. Jestesmy na czas, jeszcze nie wyszli! Po raz kolejny tego dnia czujemy wielkie podniecenie. Winda kilkakrotnie zjezdza na parter jednak nikogo nie ma w srodku (?).

3:00, Cordoba, Hotel David. Spotykamy dwoch dziennikarzy z polskich stacji radiowych. Jezdza z Orlen Teamem i przekazuja do Polski relacje z rajdu. Slyszac, ze chcielibysmy spotkac sie z Holkiem mowia nam: "jak to, nie wiecie? Przeciez Holek spi w innym hotelu, Holiday czy jakos tak."

3:30, Cordoba, Hotel Holiday. Kolejny blyskawiczny kurs taksowka, nie ma czasu do stracenia. Co za ulga, gdy slyszymy, ze pokoj Holka jeszcze nie zostal zwolniony! Pozostaje nam cierpliwie wyczekiwac. Na poczekaniu wymyslamy pioseneczke, ktora chcemy przywitac naszego Mistrza:

Polska, najlepsza na swiecie!
Orlen Team, pierwszy na mecie!

5:00, Cordoba, Hotel Holiday. Pojawia sie Krzysztof Holowczyc. Nie mozemy uwierzyc, ze to on we wlasnej skorze. Natychmiastowo zapominamy o trudach dnia dzisiejszego i przemija zmeczenie. Holek zdziwiony pyta nas "a wy co tu robicie?"

Z Krzyskiem rozmawialismy prawie godzine. Bardzo spodobal mu sie pomysl naszej podrozy po Argentynie, chyba nawet troche nam pozazdroscil:) On opowiedzial nam o trudach Dakaru, zmeczeniu, oraz podzielil sie z nami swoja radoscia z piatego miejsca, jakie w tym momencie zajmowal (i ktore utrzymal do konca!). Ciezko nam bylo stlumic podniecenie, w trakcie rozmowy z Holkiem, osoba ponadprzecietna. Uderzyla nas jego pogoda ducha, skromnosc oraz gleboka wiara we wlasne umiejetnosci.

Krzysiek jest dla nas wielka inspiracja. Uwazamy, ze nalezy podziwiac jego wyniki sportowe, oraz nasladowac jego postawe w zyciu.

...................................................................................................

La carrera Dakar fue un acontecimiento grande para Argentina y Chile. Es la primera vez desde 30 años que la carrera se organizó fuera del continete Africano. Aunque hubo mucha polémica si fue buena o mala decisión de trasladar la carrera, mucha gente estaba contenta con este paso, entre ellos nosotros:)

Para ver el Dakar fuimos más que mil kilómetros a Córdoba. Nuestro objetivo fue ver carrera el vivo y encontrarnos con nuestro equipo, Orlen Team.

Para conseguirlo el viernes 16 de enero nos despertamos muy temprano a la mañana. Tomamos un micro que nos llevó a La Falda. Desde la ciudad caminamos junto con un gran muchedumbre de gente unos 20 km. Molestaba ante todo el gran calor que hacía aquel día. Valío la pena andar porque ver la carrera resultó impresionante para nosotros. Vimos desde muy cerca muchos motociclos, cuatriciclos y unos autos. Estabamos muy contentos porque alcanzamos ver todos nuestros paisanos que participaban. Después de la carrera volvimos a dedo a las afueras de Córdoba. Nos adelantaban los autos que ya terminaron la carrera. Eso nos impresionó porque tuvimos muchos autos al alcanze de la mano. Llegamos al bivaque, donde se juntaron todos los equipos al final del día. Resultó que ninguna persona no relacionada con equipos o prensa no puede entrar al bivaque. Gitamos "Pooolonia..." desde fuera durante dos horas para llamar a nuestro equipo para que encontraran para nosotros entradas para poder entar; pero no podíamos encontrarlos. Por fin uno de los repartidodes de Red Bull nos ayudó a entrar. Nos llevó dentro en... cautriciclo!!! Después de unos 15 minutos nos enconrtamos con Orlen Team, pero no encontramos los pilotos, solamente mecánicos. Para poder hablar con pilotos tuvimos que volver al centro de Córdoba y buscar donde estaban durmiendo. Con Krzysztof Holowczyc (en la fotografía) nos encontramos en uno de los hoteles y hablamos más que una hora. Que amable estuvo y que cosas interesantes sobre carrera nos contó! Al hostel volvimos por las 6 de la mañana. Vamos a recordar este día toda nuestra vida.

NEUQUEN, "w krainie dinozaurow/ entre los dinosaurios"

2009-01-13T21:33:00.007-02:00

Jestesmy w Neuquen, prowincji znanej z wielkich wykopalisk paleontologicznych, produkcji jablek, niezliczonych hydroelektrowni i bogatych zloz ropy naftowej. Zatrzymalismy sie w domu Sargia i Nancy, ktorzy zaprosili nas do siebie jeszcze w Colonia Suiza. Nasi gospodarze maja mala fabryke...kotletow z kurczaka, wiec na brak jedzenia nie narzekamy ;) Odbylismy juz wspolnie wycieczke do El Chocòn, oslawionego, olbrzymiego wykopaliska szczatkow dinozaurow, gdzie miesci sie tez male muzeum. Mielismy tez okazje zajrzec do bodegi "na koncu swiata" - Bodega del Fin del Mundo, oraz kapac sie w krystalicznie czystej wodzie rzeki Limay. Jutro zmierzamy do Cordoby na spotkanie z OrlenTeam!!!!

...................................................................................................

Estamos en Neuquen, la provincia de enormes excavaciones paleontologicas, cultivo de manzana, inumerables plantas hidroelectricas y yacimientos de hidrocarburos. Estamos parados en la casa de Sergio y Nancy, a quienes conocimos en el camping de Colonia Suiza. Nuestros anfitriones tienen una pequeña fabrica de milanesas, por lo tanto seguro que no sufrimos de hambre ;) Juntos hicimos una excursion a El Chocon, una de las mas grandes excavaciones de restos de dinosaurios en el mundo. Visitamos tambien la "Bodega del Fin Del Mundo" y nos bañamos en las aguas cristalinas del rio Limay. mañana seguimos para Cordoba para encontrar nos con nuestras paisanos de Orlen Team que corren en el Dakar!!!

VILLA LA ANGOSTURA, "wspolna eskapada/ escapada juntos"

2009-01-10T21:14:00.019-02:00

Jedna spontaniczna decyzja, spakowalismy plecaki i pojechalismy za naszymi nowymi znajomymi, Luciana i Matiasem do Villa La Angostura. Nadal przebywamy wewnatrz olbrzymiego Parku Narodowego Nahuel Huapi, tym razem jednak, w jego polnocnej czesci (ok 100km od Bariloche). Rozbilismy namioty na campingu UBA (Uniwersytet Buenos Aires), a wiec moglismy byc pewni studenckiej atmosfery :) I rzeczywiscie, wieczorami zaczynal sie ruch przy "parillach" (rusztach), zewszad zaczynaly dochodzic dzwieki gitary a spiew trwal az po sam swit. My rowniez znalezlismy dla siebie parille i z wielkim entuzjazmem uczylismy sie argentynskiego grillowania! Najpierw byly pyszne hamburgery, papryka i ziemniaki, natomiast na drugi dzien odwazylismy sie nawet na przygotowanie pizzy na grillu :) Bylo przy tym mnostwo smiechu i swietnej zabawy, choc dokwieral glodek, gdyz na kolacje czekalo sie ok. 3-4 godzin :)

Odwiedzilismy wspolnie Parque Nacional de Los Arrayanes (jedyny przypadek jaki znamy, gdy Park Narodowy znajduje sie wewnatrz innego Parku Narodowego!), plywalismy kajakiem po Lago Correntoso, a nawet kapalismy sie w jego lodowatych wodach. Wspolnie dzielilismy sie tym, co kto mial; Luciana i Mati mieli palnik, garnek, mate, ciasteczka, a my pasztet, chleb, kluski... i tak wszystko sie swietnie ukladalo :)

Wczoraj Mati i Lu pojechali dalej, a my wrocilismy do Colonia Suiza, zeby sie przepakowac i powoli opuszczac region Wielkich Jezior Argentynskich. Nastepnym punktem jest Neuquen, gdzie dostalismy zaproszenie az od 2 znajomych nam osob. Nie zabawimy tam dlugo, gdyz ok. 1000km na polnoc rozgrywa sie jedno z najwiekszych widowisk na swiecie, czyli Rajd Dakar 2009!!! A wiec i my rozpoczynamy nasz wyscig z czasem, aby zdazyc przywitac druzyne OrlenTeam'u...

...................................................................................................

Tomamos la decisión espontánea, hicimos las maletas y fuimos con nuestros amigos, Luciana y Matias, a Villa la Angostura. Seguimos en el PN Nahuel Huapi pero estamos actualmente en su parte extremo norte (a 100 km al norte de Bariloche). Armamos las carpas en el camping UBA (Universidad de Bs As) ocupado mayoritariamente por estudiantes. Por la tarde la gente pasaba el tiempo cocinando en las parillas mientras que en un quincho habia un grupo de chicos que tocaba la guitarra y cantaba hasta las tantas. Nosotros igual como todos teníamos nuastra propia parilla y Matias con mucho entusiasmo nos enseñaba hacer asado. El primer día preparamos marrones, papas y hamburguesas mientras que el segundo nos animamos preparar una pizza a la parilla! Lo pasamos muy bien esperando para la comida :)

Visitamos juntos el PN de los Arrayanes (sí, parque dentro del parque!), andamos en kayak (Correntoso III) por el Lago Correntos y nos bañamos en el agua fría brrr... Juntos compartimos lo que uno tenía: calentador, mate, comida etc.

Ayer Mati y Lu sugieron con su viaje a San Martin de los Andes mientras que nosotros volvimos para Colonia Suiza para rehacer las maletas y hacer unas preparaciones. El sigiente lugar que vamos a visitar es la ciudad de Neuquen adonde nos habían invitado. Allí paramos sólo dos días porque muy rápido vamos a Córdoba para ver un acontecimiento muy importante en el mundo de deporte - Rally Dakar 2009!!! A ver si llegamos a tiempo para ver nuestro equipo Orlen Team!!!

COLONIA SUIZA, "najwspanialszy kemping na swiecie/ el mejor camping del mundo"

2009-01-06T15:10:00.011-02:00

Colonia Suiza (dosl. szwajcarska kolonia) to malutka, bardzo urokliwa, turystyczna miejscowosc, ok. 20 km od Bariloche. Poczatkowo przenieslismy sie tutaj ze wzgledu na lepszy dostep do szlakow gorskich, ale spodobalo nam sie tak bardzo, ze postanowilismy zostac tu duzo dluzej niz bylo to zaplanowane. Szwajcarskie tradycje widac tu na kazdym kroku: malutkie, drewniane domki, knajpki, w ktorych mozna zjesc "fondue", mala wytwornia czekoladek i oczywiscie przepiekne widoki, jeziora i osniezone szczyty na tle. W wiosce jest jeden sklep, a autobus do "cywilizacji" jezdzi tylko raz na kilka godzin... Czegoz wiecej mozna chciec od zycia, jesli pragniesz odpoczac od zgielku?
Na camping SER trafilismy przypadkowo. Gdy zapoznalismy sie z udogodnieniami, jakie oferuje miejsce, przecieralismy oczy ze zdumienia. Wielka kuchnia, w ktorej mozna gotowac, korzystac ze wszystkich utensyliow, lodowki, kawy, herbaty, mate, oleju, niezliczonych przypraw itp itp. Obok kuchni znajdowala sie jadalnia-salon, w ktorej wieczorami spotykali sie wszyscy goscie kempingu. Do sniadania oraz kolacji zawsze akompaniowala nam muzyka z wiezy i wielu plyt, ktore byly do uzytku gosci. Gdyby pogoda nie dopisywala mozna bylo sobie obejrzec film na dvd lub zagrac w jenda z wielu gier planszowych (najbardziej spodobalo nam sie BURAKO, odpowiednik popularnego w Polsce Rummikuba). Nie wspomne juz o cieplej wodzie do mycia naczyn i prania, czego do tej pory czesto brakowalo. Do tych wszystkich materialnych luksusow nalezy dodac wspaniala atmosfere, ktora tworzyli goscie i zawsze praktyczna, ale bardzo matczyna wlascicielka Ana. Ludzie przyjezdzali i wyjezdzali, ale nikt nigdy nie czul sie obcy, wszyscy bylismy jak jedna, wielka rodzinka. Od rana usmiechniete twarze, witaly nas przy sniadaniu, wieczorami ktos gral na gitarce, ktos przyniosl wino i urzadzalo sie wspolne "asado" czy pieklo pizze. Tutaj spedzilismy najpiekniejszy, ostatni dzien roku i wspaniale bawilismy sie na imprezce Sylwestrowej wsrod ludzi, ktorych dopiero co poznalismy. Najbardziej zaprzyjaznilismy sie z Luciana i Matiasem, para mlodych Porteños (mieszkancow Buenos Aires), naszych "namiotowych sasiadow". Razem z nimi spedzilismy ostatnie popoludnie tego roku. Slonce, krystalicznie czysta woda jeziora, gitara, wspolne mate i my wygrzewajacy sie na molo... Przylaczyli sie do nas Pablo i Jorge i wspolnie spiewalismy bluesowe przeboje Pappo "No se porqueeee...imaaagine...que estaaabamos uniiidos......" a potem wskakiwalismy do lodowatej wody i cieszylismy sie jak dzieciaki z tak wspaniale spedzanego wspolnie czasu!

...................................................................................................
Colonia Suiza es un hermoso, chiquito pueblo turistico, a unos 20 km de Bariloche. Al principio pensabamos venir aca por un mejor acceso a las picadas, pero al bajar de las montañas nos gusto tanto que decidimos quedarnos mas tiempo. Las tradiciones suizas se puede apreciar por todas partes: casas chiquitas de madera, el "fondue", chocolaterias y por supuesto unos paisajes hermosisimos de lagos y montañas cubiertas por nieve. En el pueblo hay una despensa (tienda) y el unico micro que va a la civilizacion parte cuatro veces al dia... ¿ Que mas se puede querer?...
Nos alojamos en un camping que era mucho mas que jamas pudieramos esperar. En camping SER no solo se puede cocinar en la cocina pero tambien usar todo tipo de utensilios, cafe, te, mate, aceite y un monton de especias. Hay un comedor donde todo el mundo se reune por las mañanas y por las noches para comer, charlar, escuchar musica de un hifi y discos de uso comun o ver un dvd o jugar a juegos de mesa (nuestro favorito BURAKO!!). Ni mencionar el agua caliente para lavar ropa y vajilla. Pero aparte de todo este lujo material, la buena onda en este camping era gracias a la maravillosa, muy maternal dueña, ANA y a todos los huespedes. Eramos todos como una gran familia. Aunque cada dia la gente se iba y venian otros, nadie nunca se sintio "aislado", nos conocimos todos. Por la mañana siempre caras sonrientes en el desayuno y por las noches gitarra, canto y un "asadito" o pizza al horno, todo compartido. Aca pasamos nuestro mejor ultimo dia del Año Viejo y una maravillosa fiesta del Año Nuevo con gente que nunca antes conocimos. Nos hizimos muy amigos con una pareja de Porteños, nuestros "vecinos de carpa". Con ellos pasamos el mejor 31.12, Habia sol, agua cristalina del lago, guitarra, canto, mate compartido y nosotros tumbados en el muelle pasando lo rebien...Compartimos esos momentos tambien con Pablo y Jorge, cantando juntos canciones de Pappo "No se porqueeee...imaaagine...que estaaabamos uniiidos......" y bañandonos en el agua helada del lago. Despues, en el camping, habia mas guitarra, tambores, canto, charlas hasta amanecer y un asado enorme...Eso si es vida...

BARILOCHE, "w gorach jest wszystko, co kocham/ en la montaña hay todo que amo"

2009-01-03T14:19:00.004-02:00

Po wielu dniach spedzonych w gorach schodzimy do doliny. Nadszedl czas, aby uzupelnic zapasy zywnosci, wyleczyc odciski, zreperowac sponiewierany namiot, no i podzielic sie naszymi wrazeniami z przygody.
Podczas wyprawy bezustannie przychodzilo nam zmagac sie z naszymi slabosciami. Z najtrudniejszych dla nas dni nalezy wymienic pierwszy, 24 grudnia (podejscie do schroniska Frey). Po calodniowej wspinaczce z wypchanymi pozywieniem plecakami, wazacymi ponad 25 kg kazdy, okazalo sie, ze jeszcze nie czas na wytchnienie. Przez kolejne trzy godziny przyszlo nam budowac z porozrzucanych kamieni wiatrochron, ktory uratowal nas przed zdmuchnieciem namiotu z nami w srodku. Wycienczeni poszlismy do schroniska, aby spedzic tam Wigilie Bozego Narodzenia. Wsrod gosci przewazali Amerykanie, atmosfera byla malo swiateczna i rozczarowani czym predzej wrocilismy do namiotu. W nocy mielismy klopoty ze snem ze wzgledu na bardzo silny wiatr. Duzo rozmyslalismy o naszych bliskich.
Innym trudnym momentem bylo zejscie ze schroniska López. Zle skalkulowany czas i zastala nas w gorach noc. Co i rusz wywracalismy sie bladzac w ciemnosciach. Wzajemnie podtrzymujac sie na duchu udalo sie nam, na szczescie, bezpiecznie dotrzec do namiotu.
Nalezy rowniez wspomniec o konskich muchach (tábanos), ktore towarzyszyly nam w drodze do schroniska San Martin.

Czym bylyby wyprawy w gory, gdyby nie ciekawi ludzie spotkani na szlaku. W schronisku Frey spotkalismy pewnego poranka rodzine polskich speleologow i wspinaczkowiczow. Niesamowity jest polski duch przygody, ktory gna naszych rodakow w najodleglejsze zakatki swiata.
Rownie duze wrazenie zrobil na nas napotkany kolo schroniska López Izraelita. Dla niego chodzenie po wysokich gorach bylo spacerkiem. Znakomite przygotowanie fizyczne zawdzieczal kilkuletniemu przeszkoleniu wojskowemu, ktore przechodzi kazdy obywatel Izraela (kobiety rowniez) po ukonczeniu 18 roku zycia.
Nic jednak nie przebije tajemniczej postaci bez koszulki, ktora dostrzeglismy na pobliskim, osniezonym szczycie. Mezczyzna zbiegal z gory na zlamanie karku. W 15 minut (!) byl juz kolo nas, pomachal nam, szeroko sie usmiechnal i popedzil dalej. Bylo to dla nas tak nie prawdopobne, ze do dzis zastanawiamy sie czy wydarzylo sie naprawde.

Wspomniny jeszcze chlopakow z gitarami, ktorzy mineli nas wbiegajac na schronisko Lopez. Zastalismy ich na gorze grajacych i spiewajacych. Muzyka gra w duszy Argentynczykow.

Bardzo trudno jest opisac uczucia, ktore nam towarzyszyly podczas wyprawy, ale tak naprawde jeszcze trudniej oddac piekno przyrody, ktora nas otaczala, dlatego zapraszamy do GALERII FOTOGRAFII.

...................................................................................................

Después de unos días pasados en la montaña bajamos al valle. Hay que comprar más comida, curar ampollas, reperar la carpa y contar sobre nuestras aventuras.
Durante la escapada continuamente tuvimos que combatir nuestras debilidades. De los días más difíciles para nosotros destaca el primero, 24 de diciembre (subida al refugio Frey). Después de todo el día de la caminata con mochillas pesadas, 25 kg cada una, no había tiempo para descansar. Hubo que construir la pared de las piedras sualtas para protegernos del viento. Exhaustados fuimos al refugio para pasar la Nochebuena. Entre huespedes había ante todo americanos, el ambiente estaba poco "navideño" entonces desilusionados volvimos a la carpa. No pudimos dormir por el viento y pasamos la noche pensando en nuestros familiares.

Otro momento difícil fue la bajada del refugio Lopéz. Mal calculado el tiempo y nos alcanzó la noche en la montaña. Perdidos en las tinieblas, por suerte llegamos seguros a la carpa.

No podemos olvidar a mencionar los tábanos que nos molestaban terriblemente mientras caminamos al refugio San Martín.

Caminando por la montaña siempre encuentras la gente interesante. En el refugio Frey una mañana encontarmos una familia polaca de espeólogos y escaladores. Es incríble cuánta valentía poseen nuestros paisanos para viajar a los rincones más lejanos del mundo.

Nos impresionó igual un israelí que andaba tranquilamente por alta montaña. Para él fue un pan comido. Estaba preparado porque, comó todos sus paisanos (mujeres también), terminó tres años de servicio militar israelí.

Lo que más nos sorprendió fue el misterioso hombre sin remera. Lo vimos bajando corriendo como un loco de un cumbre nevado. Pasando nosotros nos saludó y sigió corriendo. Hasta hoy estamos pensando si ésto tuvo lugar en realidad?

Vamos también a mencionar unos chicos con gitarras que subieron al refugio Lopéz para tocar y cantar. La música está en el alma de un argentino.

Es difícil de describir la belleza de la naturaleza que nos acompañaba durante nuestra expedición por eso invitamos a todos a la GALERIA FOTOGRAFII.

BARILOCHE, "Swieta wsrod gor i jezior/ Navidad entre montañas y lagos"

2008-12-23T19:48:00.008-02:00

Jestesmy w Parku Narodowym Nahuel Huapi, w Andach Patagonskich, w prowincji Rio Negro. Mieszkamy chwilowo na kempingu, kilka kilometrow od slynnego kurortu Bariloche. Chwilowo, poniewaz od jutra rozpoczynamy nasz 2-tygodniowy trekking po gorach!!! Zaplanowalismy spedzic niezapomniane Swieta Bozego Narodzenia wsrod tej pieknej scenerii, naokolo tylko gory i jeziora... Widoki juz sa przepiekne, a pobliskie szczyty zachecaja zeby je zdobywac jak najszybciej:) Poniewaz nie bedziemy miec w najblizszym czasie kontaku z internetem, zyczymy wszystkim SPOKOJNYCH I WESOLYCH SWIAT I WSPANIALEGO 2009 ROKU!!!

A wlasnie... zglosilismy bloga do konkursu Blog Roku 2008. Jesli macie ochote na nas zaglosowac, bylibysmy bardzo wdzieczni :) Wiecej na: http://www.blogroku.pl/kategoria.html?catId=33
...................................................................................................
Estamos en el Parque Nacional Nahuel Huapi, en la parte patagonica de la Cordillera Andina, en la provincia Rio Negro. Por ahora estamos acampados en un camping cerca del famoso y supercaro Bariloche. Digo, por ahora, porque a partir de mañana empezamos un trekking de 2 semanas por las montañas. Pensamos pasar una Navidad y Año Nuevo inolvidable en medio de la cordillera y los lagos. Los paisajes ya son hermosisimos y no podemos esperar para ver mas :) Dentro de las proximas semanas no vamos a tener conexion al internet ni ningun tipo de civilizacion. Por eso aprovecho para desear a todos un MUY FELIZ NAVIDAD Y PROSPERO AÑO NUEVO 2009!!!

GENERAL MADARIAGA, "fiesta nacional del gaucho"

2008-12-14T14:52:00.009-02:00

Poemat w 5 strofach na cześć gaucho

Dumny jeździec na swym koniu,
Kontempluje w samotności,
Pampę, która jego życiem,
Śmiercią jemu, brak wolności,

Noce spędza pod gwiazdami,
Mięsem żywi się wyłącznie,
Pije mate przy ognisku
Koń z nim zawsze, nieodłącznie,

Nocą przy gitary dźwiękach,
Swe radości i swe troski,
Wyśpiewuje do księżyca,
Niespokojny duch kreolski,

W rękach swoich trzyma lejce,
Ma kapelusz na swej głowie,
Przez rozległe ziemie pampy,
Pędzi dzikich krów pogłowie,

A gdy ciemna noc przeminie,
I gdy nowy dzień nastanie,
Dumny je jeździec na swym koniu,
Wierny pampie pozostanie.

Piotr Janus

Tego nie moglismy przegapic. Zobaczyc prawdziwych gauchos (kowboje latynoamerykanski) podczas wielkiego, dorocznego gauchowskiego swieta w sercu prowincji Buenos Aires to bylo dla nas naprawde cos! Dumni jezdzcy, ubrani w tradycyjne stroje, najpierw prezentowali sie na ulicach Madariagi, a nastepnie popisywali sie swoja zwinnoscia w konkurencji zwanej "jineteada". Wszystkiemu towarzyszyl barwny, rodzinny piknik z nieodlacznym asado (wielkie grillowanie) i mate. Wieczorem tymczasem, cale miasteczko spotykalo sie na wielkiej zabawie z koncertami, wystepami komikow, stoiskami z rekodzielem i emocjonujacym wyborem Flor del Pago (najladniejszej dziewczyny, Krolowej Gaucho).
...................................................................................................
No pudimos perder este acontecimiento. Una gran fiesta gauchesca en el corazon de las pampas, en la provincia de Buenos Aires! Los jinetes orgullosos, en sus trajes tradicionels, desfilaban por las calles de Madariaga para despues demostar su destreza criolla en la "jineteada". Era un acontecimiento muy familiar con un asado y mate por supuesto. Por la noche seguia la fiesta con conciertos, presentaciones de humoristas, feria de artesanias y la eleccion de Flor de Pago (la chica mas hermosa del pueblo).

MAR DEL PLATA, "nadmorskie wakacje/ vacaciones en la costa"

2008-12-10T18:49:00.015-02:00

Spacerujemy wolnym krokiem po glownym deptaku o nazwie San Martin. Naokolo knajpki, kafejki i sklepy z przeroznymi pamiatkami. W powietrzu unosza sie zapachy pizzy oraz swiezo usmazonych "churros". Intensywne remonty na ulicy swiadcza o tym, ze sezon turystyczny jest juz tuz tuz. Przecinamy 6-pasmowa Avenida Colon. Na niewielkim placu zgromadzil sie tlum ludzi. Dzis uliczny koncert daja "Malditos Simuladores". Jakis czas kolyszemy sie w rytm muzyki, ktora jest mieszanka rock'a i blues'a. Grupa gra wlasnie wpadajacy w ucho "el viejo Boulevard". Nabywamy plyte z autografem i idziemy dalej wzdluz wielopietrowych hoteli i blokow mieszkalnych, ciagnacych sie na calej dlugosci wybrzeza. Mijamy dawny hotel Provincial, potezny obiekt, ktory z nieznanch nam wzgledow nie jest uzytkowany. Dwie przecznice dalej znajduje sie Aleja Gwiazd. W betonowych plytach swoje dlonie (a czasem stopy) odcisneli aktorzy, ktorzy przyjechazdzali do miasta z okazji corocznego festiwalu filmowego. Jedyne znajome nam nazwiska to Natalia Oreiro, Susana Gimenez i Jeremy Irons.

Nastepnie schodzimy na plaze. Zdejmujemy buty i nasze stopy zanuzaja sie w mieciutkim piachu. Nasze twarze omiata porywista morska bryza. Mijamy dziesiatki ludzi leniwie wylegujacych sie na sloncu. Jest goraco. Marzy nam sie chwila ochlody, ale zimne wody Oceanu Atlantyckiego zdaja sie odstraszac od kapieli. Wychodzocy z wody ratownik, widzac nasze wahania, usmiecha sie i wola "no duden!" (dosl. nie watpcie!). Zanurzamy sie calkowie. Czujemy sie cudownie zrelaksowani. Przez glowy przebiega mysl "jak wspaniale byc w Mar del Plata".
Po raz kolejny podziekowania naleza sie Mircie i Rubenowi. Gdyby nie ich uprzejmosc nie byloby nas tutaj.

...................................................................................................
Estamos paseando tranquilamente por la peatonal San Martin. Nos rodean tiendas con diferentes souvenirs, ropa elegante y calzado deportivo. En el aire el aroma de los churros se mezcla con el, de la pizza. La calle esta parcialmente en obras, lo que significa que la temporada alta esta muy cerca. Cruzamos la amplia Av. Colon para llegar a la plazoleta donde se esta acumulando la gente. Hoy "los Malditos Simuladores" dan un concierto al aire libre. Junto con otros disfrutamos los ritmos de estilo rock-blues. En este momento tocan "el viejo Boulevard". Compramos un disco con autografo y seguimos paseando a lo largo de la costa llena de hoteles de lujo y bloques de viviendas. Pasamos al lado del Gran Hotel Provincial que, por razones muy miesteriosas, esta actualmente fuera del uso. Dos cuadras mas adelante hay un lugar donde las estrellas (actores) dejaron en la acera huellas de sus manos (o pies). Cada año en la ciudad se organiza un prestigioso festival del cine. Los unicos apellidos que nos suenan son: Natalia Oreiro, Susana Gimenez y Jeremy Irons. Nos dirigimos hacia la playa. Las piernas descansan al pisar sobre la arena. Hace una brisa maritima refrescante. Hace calor pues decidimos bañarnos. En un primer instante parece que el Oceano Atlantico no es apto para hacerlo. Un guardavivas viendo nuestras vacilaciones, nos anima gritando "no duden". Nos sumergimos completamente. Nos sentimos relajados "al palo". ¡Que bien es estar en Mar del Plata!
Queremos agradecer a Mirta y Ruben. Sin su amabilidad no fuera posible que estaramos aqui.

BUENOS AIRES, "porwrot do miasta/ el regreso a la ciudad"

2008-12-04T18:49:00.003-02:00

Jak kazda wielka metropolia, Buenos Aires ma swoje jasne i ciemne strony. Dla jednych stwarza szanse, mozliwosci rozwoju, dla innych stanowi zagrozenie. To siedemnastomilionowe miasto (1/3 ludnosci Argentyny) niewatpliwie tetni zyciem. Rozwija sie tu nauka, kultura, sztuka. Niezliczone bary, kafejki, kluby tanga przyciagaja zarowno miejscowych jak i turystow. Uliczni artysci, rozstawieni ze swoim rekodzielem na glownych placach i deptakach, dodaja miastu kolorytu. Oferta kulturalno-rozrywkowa zaspokoi wszelkie gusta. Ja rowniez dalam sie wciagnac w wielkomiejskie atrakcje i skorzystalam z okazji przeszkolenia w nietypowej dziedzinie. Zapisalam sie na Kurs Degustacji Wina...Tak, tak, "wyczuwalne delikatne nutki owocow lasu" i te sprawy. Co zlosliwsi pewnie stwierdza ze mam snobistyczne zainteresowana, ale ja traktuje to calkiem na serio. Cos po tej Geografii przeciez robic trzeba ;) Kurs byl bardzo profesjonalny, ale atmosfera byla "wyluzowana". Trafilam na bardzo sympatyczna i aktywna grupe. Duzo smiechu i laczenie przyjemnego z pozytecznym. Wracajac jednak do mojego obrazu Buenos Aires...Miasto ani na chwile nie daje zapomniec o swoich ciemnych stronach. Juz jadac z lotniska, pierwszy obraz jaki sie wylania to dzielnice biedy, ciagnace sie na obrzezach aglomeracji. Po zmroku, mieszkancy tych dzielnic rozpraszaja sie po ulicach miasta z wielkimi taczkami, na ktorych gromadza wszystko co uda im sie wydobyc ze smietnikow (glownie karton, szklo, aluminium itp). "Cartoneros" tworza nieodlaczny element nocnego zycia Buenos Aires, nie stanowiac jednak bezposredniego zagrozenia dla przechodniow. Nie oznacza to jednak, ze mozna sie tu czuc bezpiecznie. Wrecz przeciwnie. Przed przyjazdem do Ameryki Lacinskiej nie rozumielismy zanczenia slowa "inseguridad" (brak poczucia bezpieczenstwa, niepewnosc), teraz poznalismy je na wlasnej skorze. Jest powszechnie wiadome, ze we wszystkich miastach europejskich trzeba uwazac na zlodzei i nie spacerowac po zmroku w wyznaczonych dzielnicach, tutaj jednak chodzi o cos zupelnie innego. "Inseguridad" to utracone zyciowe oszczednosci trzymane w banku w 2001r.; to niepewnosc otrzymania emerytury przy ciaglych prywatyzacjach i nacjonalizacjach; to hiperinflacja odczuwana na wlanej kieszni; to skorumpowana policja i urzednicy; to pistolet przystawiony do glowy w bialy dzien na srodku placu; to smierc za buty czy zegarek. Z tej perspektywy Warszawa jest bardzo spokojnym miastem. Mimo wszelkich powzietych srodkow ostroznosci i nas nie ominely przykre sytuacje. Miasto szyderczo sobie z nas zakpilo zostawiajac moich rodzicow z trauma i bez paszportow na dzien przed wylotem. Od tamtej pory nie potrafie spokojnie spacerowac, ani cieszyc oka atrakcjami miasta.
Como cada grande metropolí, Buenos Aires tiene sus dos caras. Por una parte da oportunidades, por otra, crea peligros. En esa bulliciosa ciudad de 17 miliones de habitantes (1/3 de habitantes de Argentina) encuentras de todo: miles de cafes, bares, clubes de tango, artistas callejeros con sus artesanias y una oferta infinita de actividades culturales. Yo decidi aprovechar la ocasion y tambien participar en las ventajas que da vivir en La Capital Federal. Me inscribi en un Curso de Capacitacion Sensorial en la Degustacion de Vinos...Si, si, se trata de los "frutos del bosque" etc pero yo lo tomo bastante en serio. Sinceramente, uno no puede ganarse la vida con Geografia...;) Bueno, volviendo a mis impresiones de Buenos Aires. Aparte de todas las cosas buenas, la ciudad no te deja olvidar de su segunda cara. Los barrios de miseria en las afueras, los"cartoneros" que aparecen por todas partes despues del atardecer y el inconsolable sentido de inseguridad. Antes de venir a America Latina no conocimos este término, ahora si, de nuestra propia experiencia.

RESISTENCIA, "vive l'art"

2008-11-26T20:59:00.008-02:00

"Fogon de los Arrieros" to willa w centrum miasta Resistencia, gdzie w latach 70. i 80. XX w. spotykali sie ze soba najwieksi argentynscy artysci. Kazdy z nich pozostawial po sobie pamiatke w postaci rzezby, obrazu, rysunku lub wiersza, co w sumie zlozylo sie na niepowtarzalna kolekcje dziel sztuki. Jest to wybuchowa mieszanka przeroznych stylow, niewybrednego humoru i ukrytego przeslania politycznego. Niestety nie bylismy w stanie zrozumiec wiekszosci artystycznych zartow odnoszacych sie do konkretnych wydarzen, w konkretnych epokach politycznych. Samo miejsce wywarlo na nas jednak duze wrazenie.
Po spokojnym poranku, spedzonym na niespiesznym zwiedzaniu miasta, w domu czekala nas niemila niespodzianka... Gdy bylismy juz prawie spakowani, gotowi do przemieszczenia sie na dworzec autobusowy, skad mielismy oplacony juz przejazd do Buenos Aires, zdarzylo sie nieuniknione. Zajrzelismy do biletow autobusowych, zeby sprawdzic numer platformy i zbledlismy z wrazenia. Na bialym papierku widniala WCZORAJCZA data odjazdu! Spojrzelismy na siebie przerazeni. Co teraz? Pedem na dworzec, do kasy. Ruben jechal jak szalony, zebysmy tylko zdazyli. Na szczescie wszystko dobrze sie skonczylo dzieki naszym gospodarzom. Juz za chwile wygodnie siedzielismy w autobusie do stolicy. Dziekujemy Wam!!!

...................................................................................................

"Fogon de los Arrieros" es una casa en el centro de la ciudad de Resistencia donde en los años 70. y 80. del siglo XX se reunian artistas mas descatantes de Argentina. Cada uno dejo alli una de sus obras que en suma resulto en la creacion de una collecion irrepetible.
Visitando la casa absorbiamos la riqueza del arte que nos rodeaba. Que lastima que por la falta de conocer la realidad argentina, en muchas ocasiones no entendiamos el doble sentido que un artista queria presentar por su obra. Eso es siempre lo mas interesante.
Por la tarde nos esperaba una sorpresa desagradable. Ocurrio, ¡que nuestros boletos eran para ayer! Pero tenemos que ir hoy para encontrarnos con los padres de Ana! Muy rapido al terminar, a la taquilla. Por suerte habia asientos libre, entonces vamos hoy. Todo termino bien gracias a Mirta y Ruben. Muchisimas gracias a Ustedes.

RESISTENCIA, "ksiega dzungli/ el libro de la selva"

2008-11-25T12:18:00.011-02:00

Park Narodowy Chaco znany jest z tego, ze zamieszkuje go wiele egzotycznych zwierzat (np. pancerniki, tukany). Przestrzegano nas, ze wsrod nich zyja jadowite weze, wiec ubralismy sie szczelnie i przed wycieczka zaopatrzylismy sie w... dwumetrowy kij.

Pierwsze, co nas uderzylo po zanurzeniu sie w gestwine dzungli, to niewyobrazalnie wilgotne, rozgrzane powietrze, odbierajace chec do stawiania kolejnych krokow. Natychmiastowo zawisla wokol nas chmura komarow, co tylko utwierdzilo nas w przekonaniu, ze nie jestesmy mile widziani w tym niegoscinnym srodowisku.
Uzbrojeni w poltora litra wody, spray na komary, no i kij, ruszylismy przed siebie. Podazalismy caly czas naprzod, szeroka na 2 metry, piaszczysta droga. Innych sciezek nie bylo a mur w postaci zwartej roslinnosci uniemozliwial torowanie sobie wlasnych szlakow. Co jakis czas mielismy okazje dostrzec wygrzewajace sie na sloncu iguany, ktore widzac nas, smiesznie zrywaly sie i pomykaly przed siebie.
Po okolo 5 godzinach z ulga opuscilismy piekny, tajemniczy, lecz wrogi czlowiekowi las. Bylismy spragnieni (woda skonczyla sie juz po 2 godzinach marszu), zmeczeni, brudni, ale jednoczesnie zadowoleni i dumni z tego, ze odwazylismy sie do niego wkroczyc. Podczas naszej wycieczki nie spotkalismy ani egzotycznych zwierzat ani ludzi. Gdy ludzie i zwierzeta przeczekiwaly najwiekszy upal odsypiajac sieste, my rzucalismy wyzwanie poteznej dzungli.
Tego wieczoru poczulismy, ze w pelni zaslugujemy na relaks. Bez wahania skorzystalismy z zaproszenia Mirty i Rubena do wypluskania sie w ich wielkim jacuzzi!!! Piana, babelki i zasluzony odpoczynek.

...................................................................................................

El Parque Nacional Chaco es famoso por los animales exoticos que lo habitan (ej. armadillos, tucanos). Nos advertieron que podemos encontrar tambien viboras, pues por las dudas llevamos para defendernos ... un palo de dos metros.

Lo que nos asombro, al sumergirnos en la densa jungla, fue un aire increiblemente humedo, y caloroso, que quitaba ganas de hacer cualquier esfuerzo. Nos rodeo inmediatamente un monton de mosquitos que no dejaba vivir. No estuvimos bienvenidos en este lugar.
Armados en una botella de agua de 1,5 litro, un repelente y un palo, empezamos a caminar. Seguiamos un camino arenoso de 2 metros de ancho. No habia otros senderos y la pared de la vegetacion impedia pasar si quisieras hacerte tu propio. De vez en cuando veiamos grandes iguanas calentandose al sol.
Despues de alrededor de 5 horas de la marcha dejamos atras el bosque inhospitalario. Teniamos sed, hambre, estabamos sucios y cansados pero al mismo tiempo contentos que habiamos tenido el coraje para recorrerlo. Durante nuestra excursion no encontramos seres vivos. Mientras nosotros "desafiamos" al bosque todos tomaban la siesta.
La tarde pasamos relajandonos en el jacuzzi de Mirta y Ruben.

RESISTENCIA, "szef kuchni poleca!/ a la manera de dos chefs!"

2008-11-24T19:04:00.005-02:00

Stajemy sie coraz bardziej slawni!:) Wczoraj radio a dzis... Zacznijmy jednak od poczatku. Zaraz po sniadaniu wybralismy sie wspolnie z Rubenem na wycieczke do rezerwatu Isla del Cerrito. Po drodze czulismy sie osaczeni przez otaczajaca bujna roslinnosc, w tym przepiekne lasy palmowe. Bedac juz na miejscu postanowilismy zwiedzic okolice pedalujac na dwoch kolkach. Wskoczylismy na bicykle i na poszukiwanie harcujacych po rezerwacie wyjcow. Malpy wyly w nieboglosy, ale latwo bulo je zlokalizowac. Na jakis czas zatrzymalismy sie przy Rio Parana by podziwiac jak wielkie masy wody majestatycznie posuwaja sie naprzod. Co chwile robilismy tez przerwy by przyjrzec sie co bardziej intrygujacym roslinom oraz otrzec lejacy sie z czola pot. Malpy wypatrzylismy w okolicy hoteliku Hosteria del Sol. Niesamowite, w jaki sposob takie maluchy sa w stanie wydobyc z siebie krzyki, ktore slychac na 20 km.
W Hosteria del Sol tymczasem, zaobserwowalismy jakies zamieszanie. Bardzo nas to zainteresowalo. Okazalo sie, ze krecono program kulinarny zatytulowany "Entre Amigos" (cos w stylu naszego Maklowicza lub Pascala). Bylismy zaskoczeni i przerazeni jednoczesnie, gdy zaproszono nas przed kamery abysmy, jako zagraniczni eksperci, ocenili potrawy przygotowane przez dwoch, sympatycznych szefow kuchni. Bylo palce lizac!:) Na koniec pozdrowilismy po polsku wszystkich widzow programu.
Wieczorem przekonalismy sie, dlaczego Resistencia nazywana jest miastem rzezb. Przynajmniej jedno dzielo sztuki zdobi kazde skrzyzowanie w miescie.
Na kolacje nasi gospodarze zaserwowali nam regionalny specjal mondongo oraz jajka z kawiorem. Prawdziwe niebo w gebie!

...................................................................................................
¡Nos hacemos cada vez mas famosos! Ayer radio, hoy... A ver, comenzemos desde un principio. Despues del desayuno fuimos junto con Ruben a la reserva Isla del Cerrito. De paso habia ocasion de ver una naturaleza abundante y lindos bosques de palmeras. Al llegar decidimos recorrer los alrededores pedaleando. Subimos las bicicletas y a buscar los monos aulladores. Aunque gritaban no fue facil localizarlas. Nos paramos un rato para admirar como avanzan grandes aguas del rio Parana. Haciamos tambien paradas para ver la flora que nos intrigaba y... para borrar el sudor del rostro. Los monos encontramos cerca de la Hosteria del Sol. Parece imposible, como unos animales tan chicitos son capaces de hacer un ruido que se oye 20 km mas adelante.
Mientras tanto, en la Hosteria de Sol pasaba algo interesante. Resulto, que estaban haciendo un programa de cocinar titulado "Entre Amigos". Quedamos muy sorprendidos y asustados cuando nos invitaron enfrente de las camaras, para que probaramos y comentaramos la comida preparada "a la manera de dos chefs". Estaba riquisimo! Despues saludamos en polaco a todos los espectadores del programa.
Por la tarde en nuestros propios ojos pudimos ver porque a Resistencia se la denomina la ciudad de las esculturas. En cada cruze hay por los menos una obra del arte.
Para la cena nuestros anfitriones nos prepararon "mondongo" - cocina regional y huevos con caviar. ¡Que delicioso!

RESISTENCIA, "wiatr we wlosach/ el viento me despeina"

2008-11-23T20:23:00.004-02:00

Chaco przywitalo nas bardzo cieplo i slonecznie po dlugiej, nocnej podrozy autobusowej. To byl nasz pierwszy kontakt z oblepiajacym powietrzem, charakterystcznym dla goracego klimatu podzwrotnikowego. Juz pierwsze minuty po opuszczeniu autobusu uswiadomily nam, ze w tej czesci swiata, zycie bez klimatyzacji moze byc tylko powolna wegetacja. Rownie gorace jak tutejszy klimat, bylo przyjecie naszych gospodarzy. Z dworca zagarnal nas Ruben (szwagier Lucii z Buenos Aires) i zabral do swojego apartamentu, gdzie Mirta (siostra Lucii) juz czekala z pysznym sniadaniem. Od razu poczulismy sie jak w domu, wsrod rodziny. Nasi przybrani wujkowie, nie tylko wspaniale nas ugoscili (dostalismy wlasny pokoj z lazienka), ale takze przygotowali mnostwo atrakcji na czas naszego pobytu w Resistencii. Szybki prysznic i juz jestesmy gotowi podbijac Chaco! Gdy uslyszelismy o pierwszym punkcie programu, nie moglismy uwierzyc wlasnym uszom: rejs motorowka Rubena po rzece Parana! To byla niesamowita przygoda: blekit nieba, woda, wiatr we wlosach, czysta radosc i poczucie wolnosci na rio Parana! Rzeka, o ktorej tyle razy czytalismy, slyszelismy, uczylismy sie, niebieska linia na mapie, teraz rozlewa sie przed naszymi oczami miedzy dwoma odleglymi brzegami. Po szalonej przeprawie na motorowce, Mirta i Ruben postanowili nas zabrac do smazalni ryb na lokalny przysmak wagi ciezkiej. Waga ryby Surubi, moze dochodzic do 80kg! Tego dnia zwiedzilismy jeszcze Paso de la Patria, gdzie lacza sie dwie olbrzymie poludniowoamerykanskie rzeki, Parana i Paragwaj, oraz miejscowosc-skansen, Santa Ana. Jednak najwieksza niespodzianka czekala nas na wieczor. Zostalismy zaproszeni do radia!!! Maria Elba, ktora prowadzi niedzielna audycje w Radiu Chaco, jest rownoczesnie prezesem Zwiazku Polonii w Resistencii. Zaprosila nas na przesympatyczna audycje, w ktorej opowiadalismy troche o naszej podrozy, troche o zyciu w Polsce i o samych Polakach. Obiecala przekazac nam nagranie, wiec wkrotce prawdopodobnie pojawi sie ono na blogu :) Po tych wszystkich przygodach, dzien zakonczylismy na tarasie naszego tymczasowego domku, przy lampce wina i pysznej kolacji przygotowanej przez Mirte. Zyc nie umierac!

...................................................................................................
Despues de una noche en el colectivo, Chaco nos dio una bienvenida muy cordial y...calida. Eso fue nuestro primer contacto con el clima subtropical. Jamas en nuestras vidas conocimos un calor tan aplastante. No nos podemos imaginar una vida en esta parte del mundo sin aire acondicionado. Afortunadamente, la recepcion de nuestros anfitriones fue tan calida como el mismo clima. Ruben (el cuñado de Lucia de Buenso Aires) nos vino a buscar en el terminal y nos llevo a su casa donde Mirta (la hermana de Lucia) ya nos estaba esperando con un desayuno delicioso. Desde el primer instante, nos sentimos como en casa, como con familia. Aparte de una recepcion tan amable, nuestros tios adoptivos nos habian preparado muchas actividades para el tiempo de nuestra estadia. Cuando oimos que ibamos a navegar en una lancha por el rio Parana, no pudimos creerlo! Fue una aventura inolvidable: el cielo color azulejo, el agua, el viento, pura alegria y sentido de libertad!! Tantas veces oiamos, leiamos y estudiabamos sobre este rio y ahora lo podemos ver con nuesros propios ojos! Antes era solo una linea azul en el mapa, ahora es agua abundante que sentimos con todos nuestros sentidos! Despues de la aventura en la lancha, Mirta y Ruben nos invitaron a almorzar una especialidad regional, Surubi, un pescado que puede llegar hasta 80kg! este dia visitamos tambien el Paso de la Patria, donde se unen 2 gigantes sudamericanos, los rios Parana y Paraguay. Vimos tambien una ciudad donde "el tiempo se detuvo hace 200 años", Santa Ana. Sin embargo, la gran sorpresa nos esperaba por la noche. Nos invitaron a la radio!! Maria Elba, que es gerente de la Asociacion Polaca en Resistencia, tiene su audicion en radio Chaco los domingos por la tarde. La entrevista fue supersimpatica. Durante mas de una media hora hablamos sobre nuestro viaje,la Polonia contemporanea y los Polacos de hoy. Nos prometio pasar la grabacion, pues espero que luego aparezca en el blog!! Despues de un dia lleno de aventuras, acabamos la noche en la terraza, tomando un vino y comiendo una rica cena preparada por Mirta..

SALTA, "do wiosel!/ ¡a remar!"

2008-11-21T13:41:00.009-02:00

No i wreszcie! Wybralismy sie na nasz pierwszy wspolny rafting. Odbyl sie on na rzecze Rio Juramento. Po podpisaniu dokumentu, ze do pontonu wchodzimy na wlasna odpowiedzialnaosc i po krotkiej prezentacji, w jaki sposob nie skonczyc za burta, rozpoczelismy splyw. W przygodzie uczestniczylo w sumie 7 osob i... dwa sympatyczne psy. Czworonogi nalezaly do naszego 'kapitana', Niemca Franka, ktory zakochawszy sie w Argentynie bezpowrotnie porzucil swoj kraj. Choc urode mial typowo germanska zaskoczyl nas jego wyluzowany sposob bycia i poczucie humoru, ktorego miaszkancom kraju nad Renem zazwyczaj brakuje;)

Pierwsze 20 minut splywu bylo bardzo spokojne. Potem zarty sie skonczyly, nadeszly przelomy na rzece a wraz z nimi krzyki, piski i szalenstwo na calego. Duze wrazenie zrobily na nas psy, ktore ze stoickim spokojem biegaly sobie jakby nigdy nic po pontonie. Dwie godziny splywu minelo jak z bicza trzasnal i chcialo sie krzyczec: jeszcze! No ale w koncu wszystko, co dobre szybko sie konczy. Na pocieszenie zostalo nam asado (argentynskie grillowanie). Nie pamietam, kiedy osatnim razem z takim apetytem pochlonelismy mieso w takich ilosciach!!!

Na koniec serdeczne pozdrowienia dla Danielle z Brazyli i Ruth z Nowej Zelandi, z ktorymi wspolnie przezyczlismy te szalona przygode.

...................................................................................................

¡Por fin! Fuimos juntos a nuestro primer rafting. Tuvo lugar en el rio Juramento. Antes de comenzar tuvimos que signar un documento que vamos a nuestra propia responsibilidad. Tambien nos instruaron que hacer en los momentos de peligro. En la aventura participaron 7 personas y... dos perros muy simpaticos. Los perros pertenecian a nuestro 'capitan'. Era aleman y se llamaba Frank. Se enamoro totalmente en Argentina y hace 8 anos que no visito su pais natal. Aunque tenia un aspecto tipico germanico nos enctanto porque era 'tranqui argentino' y tenia el sentido de humor que normalmente les falta a los alemanes.

Primero 20 minutos era muy facil de navegar. Luego alcanzamos los rapidos y empezo el entretenimiento. Gritamos a toda fuerza haciendo todo lo posible para no caer de la balsa. Nos impresionaban los perros que estaban muy tranquilos. Para ellos era un pan comido. Dos horas del rafting paso en cerrar y abrir los ojos. Despues de la aventura comimos junto con nuestro equipo un asado. Teniamos tanto hambre que devoramos grandes cantidades del carne.

Aprovechando de la ocasion queremos dar recuerdos a Danielle de Brasil y Ruth de Nueva Zelanda, con quienes pasamos esta aventura.

SALTA, "ile lat ma kaktus?/ ¿cuantos años tiene un cactus?"

2008-11-20T03:31:00.010-02:00

Pierwszy poranek w Salcie uplynal nam na poszukiwaniu hostalu, poniewaz po raz pierwsz zawiedlismy sie Hospitality Club (internetowy serwis, gdzie ludzie oferuja za darmo noclegi podrozujacym). Dom rodziny, ktora nas przyjela, byl w stanie calkowitego rozkladu. Przezylibysmy to jakos, ale gdy okazalo sie, ze zycza sobie dosc spora kwote za pobyt, co jest niezgodne z regulaminem HC, postanowilismy czym predzej czmychac. Z naszego krotkiego pobytu u naszych niedoszlych gopodarzy zapamietamy burka, ktore groznie na wszystkich warczal biegajac po dachu (?!) domostwa.

Dzisiaj bylismy na bardzo wyjatkowej calodniowej wycieczce. Towarzyszyla nam para sympatycznych kanadyjczykow i przewodnik, ktory w trakcie wycieczki umiejetnie w zaleznosci od krajobrazow dobieral muzyke z calego swiata (m.in. z Polski). Ani przez chwile sie nie nudzilismy. W drodze do miejscowosci San Antonio de los Cobres zobaczylismy okazale kaktusy. Kaktus rosnie 1o cm na rok, a niektore mialy okolo 10 m wysokosci. Zagadka dla bystrych - ile lat mialy kaktusy?:) Wzdluz naszej drogi biegly przebiegaly tory slynnego "pociagu posrod chmur", ktory wspina sie az na wysokosc 4000 m.n.p.m.! Bedac na tej wysokosci doswiadczylismy na wlasnej skorze, co to znaczy brak tlenu. Przyspieszone tetno i mdlosci, a my zapomnielismy zabrac zakupionych poprzedniego lisci koki! Okolo poludnia zjechalismy na rozlegly plaskowyrz - puna de Atacama. Punktem kulminacyjnym wycieczki byly solniska - salinas grandes. Ten nieziemski krajobraz cakowicie nas zachwycil! Nieduze baseniki, ktore nas zainteresowaly, okazaly sie byc kopalnia odkrywkowa soli. Poznym popoludniem dotarlismy do gory o siedmiu kolorach "cerro de siete colores". Gora rzeczywicie wielokolorowa, chociaz my doliczylismy sie tylko 4 kolorow. Wspaniale krajobrazy, ktore dzis widzielismy, pozostana w naszej pamieci na zawsze.

...................................................................................................

El primer dia en Salta pasamos buscando un alojamiento porque hospitality club por la primera vez no funciono. La casa de la familia que nos recibia, estaba en el estado del descompuesto total. Cuando nuestros anftriones nos pidieron dinero por la estadia tomamos la decision de irnos cuanto antes. De nuestra corta estancias en la miserable casa vamos a recordar un perro que vivia en el techo.
Hoy hicimos una excursion guiada fenomenal. Nos acompanaba una pareja muy simpatica de Canada y un guia que nos ponia musica de todo el mundo (tambien de Polonia). No nos aburriamos ni un momento. De paso a San Antonio de los Cobres vimos unos cactus enormes de 10 metros de altura. Un cactus crece 10 cm por ano entonces adivinen cuantos anos tenian aquellos? Muy cerca de la carretera estaba via del famoso 'tren de las nubes' que asciende hasta 4000 m.s.n.m. Nosotros a esta altura nos dimos cuenta que es la falta de oxigeno y mareas. La proxima vez no vamos a olvidar las hojas de coca!!! A mediodia bajamos al extenso altiplano - puna de Atacama. El momento mas importante de nuestra excursion eran las salinas grandes. Un paisaje sobrenatural nos encanto! Unas piscinas chicas que nos interesaron, resultaron ser minas de sal. Por la tarde llegamos al cierro de siete colores pero nosotros no encontramos mas que 4 colores. Los paisajes relindos que vimos hoy, vamos a recordar para toda la vida.

MENDOZA, GODOY CRUZ, "sok z pomaranczy/ jugo de naranja"

2008-11-17T03:27:00.008-02:00

I znow jestesmy w okolicach miasta Mendoza, tym razem w miejscowosci Godoy Cruz. Mieszkamy u bardzo sympatycznego malzenstwa: Marty i Ramona. Z naszymi gospodarzami poznalismy sie kilka tygodni wczesniej, jeszcze w trakcie naszego wielkiego "rajdu po argentynskich winiarniach". Zaprosili nas do swojego domu, a my skorzystalismy z zaproszenia. Pierwsze co nas uderzylo po wejsciu do mieszkania to mnostwo przedmiotow o dziwnych ksztaltach. Okazalo sie, ze Ramon jest inzynierem, wynalazca oraz rzezbiarzem. Zaskoczyl nas, gdy okazalo sie, ze to on jest autorem miedzy innymi ogromnej rzezby Matki Boskiej, ktora stoi u wjazdu do Mendozy!!!

Naszym gospodarzom najbardziej chcielibysmy podziekowac za wspolnie spedzone wieczory. Przy pizzy, domowej roboty makaronie, salatkach oraz niepowtarzalnym w smaku soku z pomaranczy sluchalismy fantastycznych, z zycia wzietych opowiesci. Szczegolnie zapadla nam w pamiec historia, w jaki sposob zostali para. Miala ona zwiazek ze wspomniana juz rzezba, a niektorzy dopatruja sie w tym zdarzeniu autentycznej interwencji samej Matki Boskiej!

...................................................................................................
Estamos de vuelta en los alrededores de Mendoza, en la ciudad Godoy Cruz. Vivimos en la casa de Marta y Ramon. A nuestros anfitriones conocimos hace unas semanas en una de las bodegas que visitamos. Nos invitaron a su casa y aprovechamos la ocasion.Al entar a su casa, lo que nos sorprendio mas, era un monton de cosas de formas muy interesantes. Resulto que Ramon es un ingeniero, inventor y escultor. Nos quedamos muy sorprendidos cuando nos enteramos que el, es el autor de una estatuta de la Virgen que esta a la entrada a la ciudad de Mendoza!!!

A Marta y Ramon, les queremos agradecer las tardes pasadas juntos. Cenando pizzas, pastas caseras, ensaladas de remolacha y bebiendo jugo de naranjas, escuchabamos interesantes historias de su vida. Lo que vamos a recordar bien es la historia como se hicieron la pareja. Eso tenia mucho que ver con la ya mencionada estatua y alguna gente cree que hasta la misma Virgen intervenia en esta ocasion!

CHILE, "inny kraj/ otro país"

2008-11-14T03:20:00.009-02:00

Zupelni inny kraj, zupelnie inni ludzie, nieco chlodniejsi niz w Argentynie, tak jak Pacyfik jest chlodniejszy od Atlantyku. Jestesmy po drugiej stronie Andow, nad Oceanem Spokojnym, w miejscowosci Viña del Mar. Pare dni temu rozstalismy sie z moimi rodzicami, ktorzy kontynuuja swoja podroz na poludnie. Spedzilismy 2 dni w stolicy, Santiago de Chile, ladnym i spokojnym miescie. Latwo zauwazyc roznice w poziomie zycie miedzy Argentyna a Chile, chociazby w ilosci dobrych samochodow, ktore kraza po tutejszych ulicach. Z muzeow i niektorch zabtkow nie udalo nam sie zbyt wiele zobaczyc, poniewaz akurat podczas naszego pobytu wypadl strajk generalny wszystkich pracownikow sluzb publicznych!

Obecnie jestesmy w najbardziej znanym kurorcie chilijskim Viña del Mar. Niestety w Oceanie nie da sie kapac poniewaz temperatura wody wynosi 5-7C a fale osiagaja do 10m wysokosci! Zwiedzilismy za to przylegajace Valparaiso, jeden z najwazniejszych portow na wschodnim Pacyfiku. Jesli Argentyne mozna uznac za Wlochy czy Hiszpanie Ameryki Poludniowej to Chile zostaje ochrzczone "latynoamerykanskimi Niemcami". Wszystko tu jest bardziej uporzadkowane, ustrukturyzowane, a ludzie, zdystansowani, troche mniej przyjazni.
....................................................................................

Otro pais, otra gente. Estamos al otro lado de la Cordillera Andina, al Oceano Pacifico, en la localidad de Viña del Mar. Hace unos dias nos despedimos con mis padres y ellos continuaron su viaje hacia el sur. Pasamos 2 dias en la capital, Santiago de Chile, una ciudad muy linda y bastante tranquila. Desafortunadamente no conseguimos visitar mucho porque resulto que habia un paro (huelga) general de todos los empleados publicos. Ahora estamos en un balneario muy famoso pero no nos podemos bañar porque el agua tiene como 5-7 C y hay olas de casi 10 metros!! Pero aprovechamos para ver Valparaiso, uno de los puesrtos mas importantes en el Pacifico oriental y que queda justo al lado de Viña. Si a Argentina se puede asociar con Italia o España , en nuestra opinion, Chile seria "la Alemania de America Latina".

MENDOZA, "spotkanie z rodzicami/ encuentro con padres"

2008-11-09T03:00:00.004-02:00

Piec intensywnych dni spedzonych z moimi rodzicielami, szalonymi podroznikami. Odwiedzilismy wspolnie m.in gorace zrodla Cacheuta. Niesamowite doswiadczenie, nie wiadomo do konca czy bardziej rozgrzana jest woda czy powietrze. No i niezapomniana niedziela w San Martin, gdzie nasz gaucho Luis wygral 2 miejsce w konkursie sprawnosci gauchowskich "corral aparte".

...................................................................................................

Cinco dias muy intensos con mis padres, los viajeros aventureros. Visitamos, entre otros, las Termas de Cacheuta donde uno no sabe si es el agua o el aire que es mas caliente ;) Y el inolvidable domingo en San Martin en las competencias de "Corral Aparte" donde nuestro amigo-gaucho gano el 2 premio. (1 vez mas-Felicitaciones Luis!!)

MENDOZA, TUNUYAN, "wina, wina dajcie!/ mucho vino!"

2008-11-04T20:59:00.011-02:00

Jestesmy w Valle de Uco, slynnym regionie winiarskim, okolo 100 km od stolicy prowincji, miasta Mendoza. Tym razem gosci nas Maria Elena, zona i matka, wlascicielka restauracji "La Sultana". Jest bardzo rodzinnie. Poznajemy tez "Sebe", przyjaciela rodziny, tatuazyste, ktoremu w trakcie naszego pobytu urodzil sie dzidzius. Poniewaz o transport publiczny bardzo tu ciezko, poruszamy sie badz na piechote (15 km w prazacym sloncu do najblizszej bodegi), badz lapiac okazje (turystyka winiarska na stopa, tego chyba nikt jeszcze nie wymyslil:) Krajobrazy sa przecudne, bodegi bardzo nowoczesne, piekne i wszystko w nich jest bardzo drogie. Nie wiem jakim cudem do tej pory udalo nam sie nie zaplacic prawie za zadna wizyte i degustacje! Wczesniejsza korespondencja internetowa, jaka prowadzilam przed wyjazdem z wlascicielami, przyniosla efekty. Rozpoznali mnie i wreczyli kilka butelek dobrego wina;)

...................................................................................................
Estamos en Valle de Uco, una famosa region vitivinicola, a unos 100km de la capital de Mendoza. Vivimos en la casa de Maria Elena y su familia. Nuestra anfitriona es una muy buena cocinera y dueña de la restauran "La Sultana" (justo al lado de la casa). Conocimos tambien a Seba, un amigo de la familia y artista, que hace tatuajes. Justo cuando vinimos se le nacio un bebe (mas una vez-Felicitaciones Seba!!!). En esta casa comimos muchos asados, pizzas y frutillas con mistela muy ricos!! El tranporte publico no funciona muy bien en esta zona pues para llegar a las bodegas, inventamos una nueva forma del enoturismo -a dedo :) o en algunos casos el turismo de vino a pie (15km en pleno sol mendocino :) Los paisajes son relindos y las bodegas de aca, muy bonitas, muy modernas y, muy caras. No tengo ni idea como conseguimos no pagar por ninguna visita ni degustacion...O quizas lo de ponerme en contacto con la bodegas antes de venir aca dio resultados? por lo menos en llevarme unas botellitas de vino fino...eso, si. Muchas gracias al Juan Albani de la bodega Salentein y Santiagio Bernal de Lurton por una recepcion tan linda!

MENDOZA, JUNIN, "szkoda wyjezdzac!/ ¡pena irse!:("

2008-11-02T18:02:00.009-02:00

To juz nasze ostatnie chwile w Junin i bardzo nam zal, ze musimy stad wyjezdzac. Najchetniej zostalibysmy tu na duuuzo dluzej. Musimy przeciez dac odpoczac naszym kochanym gospodarzom. W tej chwili uczestniczymy w urodzinach taty Jimeny (Mario) i jestesmy pelni podziwu dla sily wiezi rodzinnych jakie istnieja w tym domu. Wszyscy sa dla siebie uprzejmi, zyczliwi, pomocni. Nie ma zadnych niesnasek, zalow, zawisci. Rodzenstwo, mimo ze dorosle i ma juz wlasne rodziny, znajduje co najmniej 3 wymowki w tygodniu zeby sie spotkac i wspolnnie spedzic czas. A w kazda niedziele, zbiera sie cala rodzina na wspolny obiad u rodzicow.

Wczoraj wieczorem Diego (brat Jimeny) zabral nas nad pobliski sztuczny zbiornik (Dique Carrizal) na asado (argentynskie grillowanie) i lowienie ryb. Bylo tak zimno, ze tylko Diego i jego wierny uczen Piotrek, zostali na brzegu z wedkami. Cala reszta (ja, Jimena, Luis i dziewczyna Diego) integrowalismy sie w samochodzie pijac mate, sluchajac argentynskiej muzyki i uczac sie wzajemnie niuansow naszych kultur :) jutro jedziemy w gory, bardziej na poludniowy zachod, do regionu Valle de Uco, gdzie przyjmie nas kolejna osoba z Hospitality Club.

...................................................................................................

Poquito a poco se acerca el final de nuestra estadia en San Martin y nos da mucha pena irnos de aca. Ahora mismo estamos participando en los cumpleaños del papa de Jimena (Mario) y nos encanta ver como todos se llevan bien dentro de esta familia. Las relaciones entre los hermanos, suegros y yernos, cuñados son muy lindas. Incluso nos da un poco de envidia saber que los hermanos, aunque tengan sus propias familias, se encuentran con frecuencia entre la semana y que toda la famila se reune cada domingo en la casa de los padres. Es un milagro que pueden contar consigo y que comparten juntos tantos momentos lindos.

Ayer fuimos al Dique Carrizal para hacer un asadito y pescar. Pedro incluso pesco 2 pescaditos. Yo me quede en el coche con Jime na, Luis y Vanesa para compartir un mate y una clase de palabrotas polaco-española a kas 3 de la noche :) afuera solo quedaron Diego y su fiel aprendiz-Pedro :) Mañana nos vamos al sur-oeste de la provincia, al valle de Uco, donde nos recibira otra persona del Hospitality Club.

MENDOZA, JUNIN, "tyle sie dzieje/ tantas cosas"

2008-10-30T20:44:00.009-02:00

Bodegi, imprezy, degustacje wina, tradycyjna kuchnia, przejazdzki konne o zachodzie slonca, zabawa ze zwierzakami na farmie, jazda 20-letnia furgonetka terenowa, ogladanie 3-godzinnego, ostatniego odcinka "Vidas Robadas" (z przstojnym aktorem Facundo Arana!!) oraz niesamowita goscinnosc naszych gospodarzy.
....................................................................................

Bodegas, fiestas, degustacion de vinos, cocina tradicional, paseos a caballo al atardecer, animales en la finca, conduccion de una camioneta de los años 80, emociones al ver el ultimo episodio de "Vidas Robadas" (con Facundo Arana!!) y tanta hospitalidad de parte de nuestros anfitriones.

MENDOZA, JUNIN, "to jest zycie! / ¡eso, si, es vida!"

2008-10-28T18:56:00.008-02:00

W koncu wszystko zaczelo sie wspaniale ukladac!

W sobote zostalismy zaproszeni na argentynska impreze urodzinowa, ktora odbywala sie na kempingu:) Do 6 rano objadalismy sie tradycyjnym argentynskim jedzeniem, tanczylismy cumbie i reagetton i na rozne sposoby intergrowalismy sie z lokalna spolecznoscia:) Nastepnego dnia, gdy wylonilismy sie z namiotu, ze wszystkich stron swiata doszedl nas zapach dymu i pieczonego miesa... Parillada (ruszt argentynski)! No tak! Niedziela to dzien rodzinnego grillowania. Nie namyslajac sie dlugo, wyjelismy nasze supermarketowe kielbaski i szybko przylaczylismy sie do jednej z rodzin. Skonczylo sie na tym, ze na sniadanie objedlismy sie nie tylko naszymi kielbaskami, ale tez pyszna wolowinka, kaszanka i roznymi domowymi przetworami, ktore nam zaserwowani poznani przypadkowo ludzie:)

Wieczorem zgarnela nas z kempingu argentynska para, z ktora skontaktowalismy sie przez Hospitality Club (internetowa spolecznosc, gdzie ludzie oferuja podrozujacym darmowe noclegi). Wspaniali ludzie. Mieszkamy teraz na wsi, pod Junin, ok 50 km od Mendozy, w przeuroczym, glinianym domku razem z dwoma psami, piecioma kotami i dwoma klaczami;) Luis i Jimena maja kawalek ziemi gdzie uprawiaja czosnek i lucerne (coz za odmiana od wszechobecnej winorosli!). Dodatkowo, okazalo sie, ze przez przypadek, poznalismy prawdziwego Gaucho (argentynskiego kowboja)! Luis pokazywal nam swoje filmy z konkursow sprawnosci gauchowskich oraz wielodniowych eskapad na koniach przez Andy do Chile. Mozliwe ze niedlugo bedziemy mieli okazje zobaczyc jego umiejetnosci na zywo! Poki co, poznalismy cala najblizsza rodzine Jimeny (tutaj rodziny sa na prawde liczne), probowalismy przeroznych rodzajow wina, zwiedzalismy wielkie i male bodegi, jedlismy przepyszne, tradycyjne potrawy z glinianego pieca i mielismy mnostwo niesamowitych, niezapomnianych przezyc! a zapowiada sie jeszcze wiecej!!!

...................................................................................................
Por fin todo va bien! el sabado, los dueños del camping nos invitaron a la fiesta de cumpleaños de su bebe. Vino mas de 30 gente, toda la familia. Hasta las 6 de la mañana bailabamos cumbia y reagetton, comiamos comida tradicional y nos haciamos muy amigos con los invitados :) Al dia suguiente, cuando nos despertamos, conseguimos participar en una parillada tradicional (hmmm comer carne asada para el desayuno fue una experiencia interesante) Mmm ¡que delicias!Por la tarde nos vinieron a buscar Jimena y Luis, una pareja, con cual nos pusimos en contacto atraves del Hospitality Club. ¡Que gente tan amable! Y ademas ¡¡Luis es un gaucho verdadero!! ¡toma parte en competiciones a caballo! Entonces ahora estamos viviendo en su casa en el campo (con 2 perros, 7 gatos y 2 yeguas :) y nos encanta. Ya encontramos la mayoria de los miembros de la familia, comimos pollos y empandas hechos en horno de adobe (gracias Diego!) y empanadas 'a la Rodrigo ;) , degustamos diferentes tipos de vino, visitamos mas de 10 bodegas y tuvimos un monton de experiencias inolvidables. ¡Y parece que va a ser cada vez mejor!

MENDOZA, COQUIMBITO, "z glebokiej wsi argentynskiej/ Argentina profunda"

2008-10-25T16:27:00.005-02:00

Przenieslismy sie na prawdziwa argentynska wies, ok 15 km od Mendozy, na moj teren badan do pracy magisterskiej. Wszystko jest zupelnie inne niz to sobie wyobrazalam i niestety duzo trudniejsze:( Warunki na kempingu mozna uznac za "srednio dobre". Jestesmy na nim sami. Mamy za to szalonych sasiadow za plotem, ktorzy pierszego dnia zaprosili nas na obiad i w koncu bylo tak fajnie ze zostalismy do 2 w nocy. O polnocy urzadzilismy prawdziwa argentynska parillade (grilla), na ktora skladaly sie kielbaski i chleb, oraz wlasnorecznie przyrzodzony majonez :) (sasiad jest kucharzem z Sycylii) A to wszystko w cieniu drzewka oliwnego widokiem na Andy...

...................................................................................................
Estamos conociendo la Argentina profunda...Nos transladamos a un camping, unos 15 km de la ciudad de Mendoza, para hacer mi parte de la investigacion (encuestas en las bodegas). Desafortunadamente todo resulta mucho mas dificil que pensabamos. El camping esta mas o menos bien, no hay nadie aparte de nosotros. Pero por lo menos tenemos unos vecinos simpaticos de una finca al lado. El primer dia nos invitaronh a almorzar y nos gusto tanto que al final nos quedamos hasta las 2 de la noche haciend parilladas en un horno de adobe (el vecino es un cocinero siciliano). Nos sentamos debajo del olivo, comimos esas delicias y admiramos el paisaje de los Andes...

MENDOZA, "dach Ameryki/ techo de América"

2008-10-20T01:47:00.010-02:00

Cztery godziny w autobusie i znalezlismy sie w nieziemskim miejscu, Parque Provincial Aconcagua. To wlasnie tutaj, po kilku kilometrach trekkingu po sniegu, dochodzi sie do punktu widokowego skad mozna podziwiac potege najwyzszej gory obu Ameryk. Aconcagua ma wysokosc 6962 m.n.p.m. Widok jest nieziemski. W ktorakolwiek strone nie skierowaloby sie obiektywu... i tak uzyska sie przepiekny pejzaz na zdjeciu.

W drodze powrotnej przekonalismy sie, ze chociaz przewaznie srodki komunikacji nie spiesza sie i docieraja spoznione (tzw. "mañana"), moze sie tez zdazac na odwrot. Chodzi mianowicie o to, ze autobus ktory mial nas zabrac spowrotem do domu o 17.00, odjechal o 16.45....!!! Zmuszeni zostalismy szukac "alternatywnego srodka transportu" i w ten sposob poznalismy bardzo sympatycznego Brazylijczyka, ktory za usmiech zawiozl nas do samej Mendozy.

...................................................................................................

Por fin un dia de descanso del trabajo sobre mi licenciatura nada fructifero...Cuatro horas en un micro y estamos en un sitio encantador- el Parque Provincial de Aconcagua. Despues de unas horas de trekking se puede admirar toda la belleza y majestuosidad del cerro mas alto de ambas Americas (6962 m.n.p.m.). El paisaje es inolvidable, maravilloso!! Donde quiera que dirija mi camara me sale una imagen lindisima...

Hoy tambien aprendimos una cosa nueva. Parece que la mentalidad "mañana" puede funcionar al reves. Al querer tomar nuestro micro de vuelta a Mendoza a las 17.00, nos informaron que el autobus ya se fue hace 15 minutos...!!! Sin embargo, de este modo tuvimos que buscar otra salida para volver a casa y encontramos a un Brasileño muy simpatico que nos llevo en su coche directamente a Mendoza.

MENDOZA, "magiczna podroz/ viaje magica"

2008-10-15T12:16:00.005-03:00

To niesamowite jak ten czas leci! Wczoraj skonczyl sie nasz pobyt w Buenos Aires i juz jestesmy 1000 km na zachod od stolicy kraju. Wczoraj doswiadczylismy po raz pierwszy jazdy argentynskim autobusem o niesamowitym standardzie coche-cama. Otoz jest to autobus nocny z rozkladanymi prawie do poziomu wielkimi fotelami, superwygodny, superczysty i superszybki. Do tego przez cala droge mozna korzystac z automatu z kawa, sokami i woda, na wejsciu podawany jest prowiant na podwieczorek. Okolo godziny 23 jest postoj na kolacje (czyli regularny polski obiad:) w restauracji, a od okolo 23.30 wyswietlany jest film na wielkich monitorach. Ok. godziny 9.00 rano, wyspanym i wpoczetym dojezdza sie do celu. To wszystko za rownowartosc ok 150 zl.
Buenos Aires bedziemy wspominac cudownie. Szczegolnie dzieki poznanym ludziom: Robercie i Alberto, naszym przewodnikom po La Boca, Agnieszce za wspaniala noc z tangiem, Diego i Barbarze za asado (argenttynskie grillowanie) z przyjaciolmi no i przede wszystki Lucii za cudowna goscine. Dzieki Tobie czulismy sie jak w domu, u rodziny. Reszte czasu dzielilismy miedzy zwiedzanie i bieganie po bibliotekach i innych instytucjach zwiazanych z naszymi pracami magisterskimi.

Teraz przed nami nowy etap podrozy. Juz cudownie swieci slonce na nasze przywitanie! Poki co zainstalowalismy sie w hostelu i idziemy obejsc miasto. Eh, juz tyle mamy planow! Na pojscie w gory, na rafting, wypozyczenie rowerow, no i objechanie winnic! Coz za wspanialy teren do prac terenowych;)

...................................................................................................
El tiempo pasa volando. Ayer se acabo nuestra estancia en Buenos Aires y ahora estamos ya a 1000km de la capital. Tuvimos la oportunidad de experimentar el coche-cama a larga distancia. Es un autobus nocturno con sillas que se pueden desdoblar casi horizontalmente, como una cama. Es supercomodo, superlimpio y superrapido. Ademas, durante todo el recorrido, puedes tomar cafe, zumos y agua. A la entrada te dan bocadillos para merendar y medialunas para desayunar. ¡A las 23hs hay una parada para cenar en un restaurante! Desde las 23 ponen una peli en pantallas grandes. Cuando llegas a las 9.00 de la mañana a tu destino, te sientes descansado porque el viaje tan comodo. Todo eso te sale por unos 50 euros (1000 km!)

Lo pasamos bomba en Buenos Aires. Sobre todo gracias a toda esa gente tan amable que conocimos: Roberta y Alberto que nos llevaron y guiaron por La Boca, Agnieszka por la inolvidable noche de tango, Diego y Barbara por invitarnos al asado con sus amigos y sobre todo gracias a Lucia que nos invito a su casa y nos cuido como sus propios hijos. Por el resto del tiempo, estabamos visitando la ciudad y preparando cosas para nuestras tesis.

Ahora empieza la otra etapa de nuestro viaje. De momento nos instalamos en un hostal y ahora vamos a dar una vuelta por la ciudad. El sol ya esta brillando a nuestra bienvenida :) Tenemos tantos planes! Queremos hacer senderismo por las montañas, el rafting, alquilar biciletas...y por supuesto visitar las bodegas. ¡Que lugar tan genial para hacer trabajo de campo!

BUENOS AIRES, "pierwsze wrazenia/ primeras impresiones"

2008-10-10T20:26:00.002-03:00

Po dosc dlugo przebiegajacej aklimatyzacji (glownie problemy zoladkowe), pare wrazen z pierwszych dni w stolicy.
Miasto jest O - L - B - R - Z - Y - M - I - E. Na ulicach panuje nieokielznany chaos. Ruch kolowy rzadzi sie wlasnymi zasadami, ludzie sa tylko dodatkiem, ktory usiluje przezyc, przechodzac przez ulice. O dziwo istnieje w tym wszystkim jakas niewytlumaczalna dla nas plynnosc i synchronizacja...
Miasto wielokulturowe, ale na ulicach dominuje bialy kolor skory (potomkowie europejskich imigrantow). Mimo to, zdecydowanie wyrozniamy sie z tlumu (wzrost, kolor wlosow i oczu).
Porteños (mieszkancy Bs. As.) sa na pierwsz rzut okaz bardzo ciepli, zyczliwi, usmiechnieci.

...................................................................................................
Despues de un largo tiempo de aclimatacion (tuvimos problemas con la "panza" ;) finalmente paso nuestras primeras impresiones.
La ciudad es E - N - O - R - M - E. El transito, infernal. No tengo la menor idea como la gente sobrevive en ese caos de coches, autobuses, taxis, motos, bicicletas y peatones. Sin embargo ese desorden esta de algun modo sincronisado...
Es multicultural pero por las calles se ve sobre todo gente con piel blanca (hijos y nietos de los imigrantes europeos). No obstante, se nota que no somos de aqui (color de los ojos y de cabello).
Los Porteños parecen muy amables, sonrientes, cariñosos.

BUENOS AIRES, "jestesmy!/ llegamos!"

2008-10-05T21:25:00.004-03:00

To niesamowite...
Tyle miesiecy czekania, kazdy dzien, godzina, minuta przepelniona mysleniem o tej pieknej chwili; chwili, w ktorej postawimy stopy na kontynencie poludniowoamerykanskim. Tyle wyobrazen, oczekiwan, snucia marzen o tej polrocznej podrozy i w koncu marzenie sie spelnia! Oczywiscie wszystko dopiero przed nami, ale ten poczatek jest dla nas wyjatkowy, osobisty. Jestesmy ok. 10 000 km od domu a wszystkie te egzotyczne nazwy, jak Buenos Aires, Iguazù, Patagonia, Andy, niedlugo beda czescia naszej codziennosci. I bedziemy je chlonac wszystkimi zmyslami, cieszyc sie kazda chwila i wykorzystywac kazda sekunde dana nam podczas tej wspanialej przygody!!!
Bardzo dziekujemy ekipie pozegnalnej: Malgosi, Kasi i Mateuszowi oraz Piotrkowi. To bylo bardzo wzruszajace!
Noc, ktora przszlo nam spedzic na lotnisku we Frankfurcie, minela bardzo spokojnie. Nawet dalo sie troche pospac.
Dzis pierwszy dzien w miescie o magicznej dla ucha nazwie Buenos Aires. Lucia od poczatku wspaniale nas ugoscila. Dzisiaj zabrala nas na zwiedzanie najnowszej czesci tej wielkiej metropolii, Puerto Madero. Stary port, ktory obecnie przeksztalca sie w luksusowa dzielnice biurowcow i apartamentowcow. Ogladalismy tez stara "Fragata Sarmiento", ktora jest dla argentynczkow czms takim, jak dla nas"Dar Pomorza". W powietrzu czuc wiosne, wszystko zaczyna kwitnac, jest bardzo przyjemnie. Nie powiem, ze nie odczuwamy jeszcze skutkow podrozy i "jet-lagu" co troszke utrudnia odbior rzeczywistosci. Niestety jest nam niedobrze na zoladkach;(
...................................................................................................
Es increible...
Tantos meses de esperar. Cada dia, minuto, segundo en pensar a que llega este momento. El momento en que ponemos nuestros pies sobre esta tierra. Tanto tiempo en soñar con este viaje...y finalmente aqui estamos!! Ahora mismo se esta cumpliendo nuestro sueño. Por supuesto sole hemos comenzado, pero es un comienzo casi simbolico. Estamos a mas de 10 000km de casa y todos estos nombres tan exoticos-Buenos Aires, Iguazu, Patagonia, los Andes- luego formaran parte de nuestra vida cotidiana. Vamos a aprovechar cada segundo durante esta aventura tan fabulosa!!!
La noche en el aeropuerto de Frankfurt paso tranquilamente. Incluso conseguimos dormir un rato :)
Hoy pasamos el primer dia en esta magnifica ciudad. Lucia es una anfitriona divina y hoy nos llevo a visitar una parte de la metropolis. Fuimos a ver el puerto antiguo que ahora se esta recontruyendo para un barrio moderno de rascacielos y apartamentos carisimos. Se llama Puerto Madero. Se nota tambien que comienza la primavera. Las temperaturas muy suaves y todo empieza a florecer. Sin embargo, nosotros todavia sentimos el "jet-lag" y otras consecuencias del viaje y del cambio brusco del clima, comida etc. (yo con problemas de estomago ;( que nos impide un poquito percebir la realidad...

WARSZAWA, "przygotowania/ preparativos"

2008-09-28T15:57:00.003-03:00

Przygotowania do wyprawy trwaja... Poki co, niestety leze chora w lozku :( Nie moge jednak uwierzyc, ze wylot juz w ten czwartek!
...................................................................................................
Los preparativos a plena marcha... Lo malo es que me enferme :( No puedo creer que partimos ya el jueves!!